Afdalen naar Sucre

In Potosí ontmoeten we twee Bretonse fietsers, Fanny en Yoann, die ook richting Sucre willen gaan. Na een gezellig diner besluiten we de twee dagen met z´n vieren te fietsen.

Nadat we de stad uit zijn geklommen, begint de lange afdaling. De eerste 30 kilometer hoeven we eigenlijk niet te trappen en dalen we met een prima vaartje de altiplano af. De zon schijnt weer eens, en voor het eerst in dagen kunnen we onze fleeces uit doen en hebben we het zelfs een beetje warm! Onderweg zien we veel mensen aan het werk; geiten drijven, koeien melken, en ook graan uitslaan. Met ezels of koeien wordt graan platgestampt. We dalen verder af maar moeten in de loop van de dag ook af en toe een stukje klimmen. Het landschap verandert bijna continu en van een ´landbouwvlakte´ dalen we een rivierdal in waar we weer tussen groene heuvels fietsen. Doordat een paar weken geleden de racewedstrijd Potosí-Sucre is gehouden, weten we regelmatig op welke hoogte en afstand tot Sucre we zitten.

In het dorpje Millares proberen we een slaapplaats te vinden. Eerst worden we naar een restaurantje gewezen, maar daar lijkt men niet erg geïnteresseerd in vier gasten. Dan moeten we het maar eens bij het ziekenhuis, onderaan de heuvel proberen, maar er zijn zieken en dus is er geen plaats. Pas als we water en cola kopen bij één van de kleine winkeltjes in het dorp, blijkt er ergens nog wel een leegstaand huis te zijn waar we onze tentjes in kunnen opzetten. Hoewel ´s nachts alle dieren van het dorp even van zich laten horen, hebben we een heerlijke avond en genieten we van de warmte!

Onderweg zien we overal borden van verschillende hulporganisaties: Plan, Unicef, en zelfs de Nederlandse afdeling van Terre des Hommes. De organisaties hebben geholpen bij het aanleggen van drinkwaterinstallaties, het opzetten van ecologische landbouw en de commercialisering daarvan, en het verbeteren van de gezondheid van zowel kinderen als volwassenen. Het feit dat deze organisaties hier actief zijn, doet ons eens temeer beseffen dat we in een minder rijk land zijn. Gelukkig zien we in de meeste dorpen ook scholen en lijkt het erop alsof de meeste kinderen overdag naar school gaan.

De tweede dag, vanuit Millares, moeten we meer klimmen dan dalen. De stijgingspercentages zijn matig en het is bijzonder rustig op de weg. We vragen ons af of dat normaal is en stoppen bij een benzinestation om te vragen waarom er bijna geen auto´s en al helemaal geen bussen rijden. De pompbediende vertelt ons dat er blokkades zijn en dat er geen verkeer in en uit Sucre kan. De transportbranche is in staking omdat de regering wil dat voor iedere vrachtwagen, groot of klein, evenveel belasting wordt betaald. Wij als fietsers zullen geen probleem hebben om Sucre in te komen, want voetgangers, fietsers en brommers kunnen de blokkades gewoon passeren. Met z´n vieren naast elkaar fietsen we dus verder op weg naar Sucre. Een beetje spannend is het wel, want we hebben geen idee of de staking rustig verloopt en of we er wel echt door kunnen op onze fietsen. Vlak voor de stad zien we een lange rij bussen, auto´s en vrachtwagens stilstaan. Een eindje verder komen we bij de blokkades. Overal zijn mensen en worden stalletjes met eten ingericht voor de stakende truckers. Wij worden vrolijk begroet en mogen zondermeer passeren.

In de stad is het weer wat drukker met verkeer, maar nog steeds is het prima fietsen. We klimmen omhoog tot het centrum en vinden vrij snel een hotel op één blok lopen van de markt, waar we al snel de beroemde fruitsalade proeven. In Sucre bezoeken we verschillende musea met bijzondere rondleidingen. Zo leren we over de geschiedenis van Bolivia en de recente ontwikkelingen in het land, én over pre-inca stammen die nog steeds bestaan. We genieten bovendien van de drukke markt, het gezellige plaza en het heerlijke eten.

Geplaatst door JW & Gu op 11/06/08 om 21:31