De 30 kilometer tussen Briançon en de Col du Lautaret zijn niet de mooiste van deze vakantie. Het is druk :-( Automobilisten zijn hier wel gewend aan fietsers en halen dus ruim in. Al van verre zien we de tunnel bij de top van de Lautaret liggen. Hij lijkt alleen maar niet dichterbij te komen... We fietsen en fietsen en als we dan eíndélijk de tunnel door zijn, verandert het uitzicht spectaculair en krijgen we zicht op een gletsjer!

Op de Col du Lautaret op 2058 slaan we rechtsaf, richting de Col du Galibier. De eerste paar honderd meter zijn niet steil, daarna wordt het iets steiler. De weg slingert over een heuveltje, steekt een dal over en gaat tegen een andere flak verder omhoog. Naast ons wordt de afgrond steeds dieper, terwijl voor ons de weg steeds smaller wordt...

De laatste kilometer naar de top wordt nog even extra steil. De vier haarspelden gaan flink hard de lucht in om de laatste hoogtemeters te overwinnen. Eenmaal boven kunnen we zowel naar de ene als naar de andere kant kijken. Dit is het echte hooggebergte; overal om ons heen toppen, geen boom meer te zien, de wind die om de toppen raast...

De afdaling is geweldig: veel bochten, mooie uitzichten,... Onderweg komen we veel ploeterende fietsers tegen die nog naar de top moeten. Omdat de Tour de France hier pas een paar weken geleden was, staan overal nog groot de namen van de (toenmalige) favorieten op de weg geverfd: Vino (?), Klöden, Dekker, Rasmussen,... We moeten wel alles ondersteboven lezen omdat de Tour in omgekeerde richting trok.

In Valloire houden we het een dagje voor gezien. Het is fris en grijs en het miezert af en toe een beetje. Geen slechte dag om de spieren even wat rust te geven!
De volgende col is snel bereikt: slechts 165m. hoeven we te stijgen om de Télégraphe toe te voegen aan ons lijstje. In de afdaling fietsen we door de wolken en als we even stil staan zien we met wat voor een vaart de wolken uit het dal omhoog komen. Eenmaal beneden fietsen we dan ook in de zon.
Het dal tussen de Galibier en de Iséran is breed en (daarom) volgebouwd. We fietsen dan weer links, dan weer rechts van spoorlijn en snelweg. Bij vlagen stijgt de weg net niet prettig en met de drukte van het dal erbij is ook dit stuk niet heel bijzonder. Als we eenmaal van de hoofdweg zijn afgebogen, wordt het steeds rustiger en vooral ook steeds mooier en mooier.
Het stuk tussen Bessans en Bonneval is tamelijk vlak. De weg loopt door een dal met zicht op hoge bergen en gletsjers. Daarna gaat het de lucht in. De eerste paar bochten en rechte stukken gaan pittig steil omhoog. Na een tijdje draaien we een bocht om en komen we in een waanzinnig mooi dalletje. Als we wat draaien krijgen we ook nog superzicht op de gletsjers.

Na het dal stijgt de weg weer wat steviger maar vlakt ook weer af. Op het laatste stuk zien we veel skiliften, sneeuw en watervalletjes. Dan is er nog één haarspeld, een lang stuk steil en een halve bocht en dan staan we op de top. Het is koud! We trekken al onze warme kleren aan en beginnen aan de afdaling. De weg slingert van kam naar kam en de wind is snijdend koud. In Val d'Isère warmen we een tijdje op terwijl we op de braderie houtwerkers, streekproducten en straatartiesten zien.

Deel IV Val d'Isère - Genève