De eerste 11 kilometer vanuit Granáda zijn hetzelfde als op dag een, maar bij de Puero del Suspiro del Moro gaan we richting zuid-westen in plaats van zuid-oosten. Al snel fietsen we over een klein, hobbelig weggetje door de velden. We zien het wel zitten om zo heerlijk rustig de hele dag richting de Middellandse Zee te fietsen!
Maar helaas, al snel staat er een bord 'werkzaamheden over 12 kilometer'... De weg wordt opeens vier keer zo breed en bestaat niet langer uit hobbelig wegdek maar uit spikslinternieuw asfalt! We vrezen op een nieuw soort snelweg terecht te zijn gekomen, maar niets blijkt minder waar: hoewel er redelijk wat vrachtwagens af en aan rijden van en naar een steengroeve, is de weg bijzonder rustig! Langzaam klimmen we over een soort 'hoogvlakte' door naar zo'n 1000 meter. Na Venta del Fraile wordt de weg opeens weer smal en zijn er geen vrachtwagens meer.
We klimmen gestaag verder en al snel worden de heuvels om ons heen lager. We lijken dichter bij het hoogste punt te komen maar nergens staat een bordje om dat te bevestigen. De 15 kilometers die volgen zijn redelijk pittig: steeds wat dalen en dan weer klimmen, in korte stukjes, steeds elkaar opvolgend.
Als de afdaling echt lijkt te beginnen, keren we een prachtig dal in: het is groen, er zijn rotsen, diepe kloven...dit komt dichtbij het mooiste stuk dat we ooit hebben gefietst! Na nog een stuk of twee korte klimmetjes dalen we pijlsnel af, telkens een nieuw dal in kerend. Het lijkt wel een eeuwige afdaling die kilometers lang de bergen afdendert! Het laatste stuk voert door wat dorpjes en tussen de fruitbomen onder een nieuw snelwegviaduct in aanbouw door naar Almunécar, een stadje aan de Costa Tropical.

De nieuwe snelweg A7 is pas gereed tot Nerja en daarom is het stuk tussen dat plaatsje en Almunécar erg druk. Alle verkeer slingert over de bergweg, en wij wagen ons er ook tussen. Hoewel we de kust wel erg mooi vinden (jammer van al die bebouwing en al die auto's...), hopen we dat de weg na een tijdje wel wat minder druk zal worden!
Van de twee tunnels die we op het stuk tegenkomen, kunnen we de tweede (en langste) gelukkig ontwijken door de oude weg te nemen. Even na Nerja gaat het grootste gedeelte van het verkeer gelukkig de snelweg richting Málaga op, waardoor we een stuk rustiger verder fietsen.
Het wordt dan ook vlak en we krijgen de werkelijke Costa te zien: oudevandagen die overwinteren in lelijke flatgebouwen, die een eindje gaan wandelen over de vluchtstrook van de hoofdweg - bij gebrek aan een fatsoenlijke stoep... We fietsen stevig door een pas even voor Málaga, als de weg weer drukker wordt, kunnen we over promenades en boulevards de stad infietsen. Dit laatste stuk is dan weer heel gezellig: overal visrestaurantjes, muziek, strand, zee...

We fietsen langs het water Málaga in en door. Om bij het vliegveld te komen, moeten we alleen nog de Rio Guadalhorce oversteken en volgens onze kaart kan dat alleen over de snelweg of over de even drukke oude hoofdweg. Zo ver we kunnen volgen we de kust, zelfs als we daardoor op een stuk weg terecht komen waar bijna geen verkeer meer rijdt. We fietsen langs een nieuw sportstadion en dan over een bedrijventerrein. Een jongen wijst ons de weg en leidt ons naar de snelweg. Daar staat echter uitdrukkelijk dat je er niet op mag fietsen...
We vragen aan voorbijgangers of we het niet toch kunnen proberen (het is maar voor 1,5 kilometer) maar krijgen te horen dat de politie er behoorlijk fel op controleert. De mannen wijzen ons een voetgangersbrug over de oud weg waardoor we veilig op de oude weg terecht kunnen komen. Als we dan de rivier oversteken en de eerste afslag nemen, zitten we weer goed en komen zonder problemen op het vliegveld vanwaar we de volgende middag weer terugvliegen naar het koude, winderige Nederland.