RIJEKA - MOSTAR

De bootreis duurt best lang: van 20:00u tot 16:00 de volgende dag. Gelukkig hebben we inmiddels wat 'bootervaring' en zo zorgen we ervoor dat we op het schip eerst een goede slaapplek creeëren voor we op het achterdek van het uitzicht gaan genieten. Als het donker en frisser wordt gaan we richting onze slaapplaats en slapen we verrassend goed!
Dubrovnik vinden we beide één van de leukere steden sinds lange tijd. Eigenlijk is de oude stad meer een soort groot dorp, want echt groot is het niet. Als we de stadmuren helemaal over zijn gewandeld hebben we er zo'n twee kilometer op zitten. We hebben dan de meest waanzinnige uitzichten gehad, zowel over de Adriatische zee als over de stad zelf. OVeral oranje daken, een fijnmazig patroon van straten en steegjes en een mediterraanse sfeer. 's Avonds vinden we een klein vegetarisch restaurantje waar nog net een tafeltje voor twee vrij is. We eten heerlijk mexicaans en fietsen daarna terug naar de camping. Boven de zee zien we het enorm flitsen en we vrezen voor een stevige onweersbui. Voor de zekerheid planten we nog wat extra haringen in de grond maar uiteindelijk houden we het helemaal droog.

Over de kustweg, die flink druk en smal is, fietsen we nog een stukje verder naar het zuiden. Op de top van een heuvel worden we getrakteerd op een spectaculair uitzicht over de oude stad van Dubrovnik. Vanuit de lucht zie je de stadsmuren perfect liggen en de ligging van de vesting in de zee is geweldig. Nog één keer kijken we achterom en dalen dan af richting de afslag naar de Bosnische grens.
Op de één of andere manier is het toch 'spannender' om Bosnië in te fietsen dan Slovenië en Kroatië. Eigenlijk weten we van Bosnië nog maar heel weinig. We hebben gehoord over de mijnen die nog door het land verspreid liggen, we weten van de oorlog maar moeten eerlijk bekennen dat we ons ook niet precies meer herinneren wie nou precies welke rol had, en we weten nog maar weinig over wat ons qua fietsen te wachten staat.
Als we even na de Kroatische grens de Bosnische grenspost bereiken worden we vriendelijk begroet. Al sinds het begin van de vakantie kunnen we dezelfde groet 'dobre dan' (goedendag) gebruiken, en ook in Bosnië blijkt dat de gebruikelijke begroeting in formelere situaties.
Voorzien van een stempel en volle bidons fietsen we vervolgens Bosnië in. Direct na de grens slaan we linksaf een klein weggetje in. We zijn nu in een gebeid dat in de oorlog linie was, en dat is te zien. Al bij het eerste groepje huizen zien we huizen met schotgaten en lang niet alle plaatsjes die op onze kaart staan bestaan nog. Veel huizen zijn kapot of vervallen en worden bewoond door koeien. Wat er nog staat wordt eigenlijk nog slechts bewoond door oudere mannetjes.
Lange tijd blijven we op ongeveer 250 meter hoogte fietsen. Het smalle weggetje ligt grandioos mooi op een soort dijkje met lage begroiing rondom. Bij Hum fietsen we twee kilometer omhoog, maar de weg loopt dood bij een dorpje en dus kunnen we terug. Als we dan beter op de GPS kijken, zien we dat we inderdaad de verkeerde weg zijn ingeslagen. Misschien hadden we ons beter ook eerst kunnen verdiepen in het cyrillisch schrift? ;-)
Pas als we in de berm een bordje 'minas' zien, dringt het echt tot ons door dat we in een gebied zijn waar 15 jaar geleden een oorlog heeft gewoed. Nog lang niet alle mijnen zijn opgeruimd in Bosnië en omdat ze niet alleen door het leger, maar met name ook door particulieren zijn gelegd, is niet altijd duidelijk waar de mijnen zich precies bevinden.
Na de lunch gaat de weg pas klimmen. We hebben dan net de polopov polje vallei rond gefietst en moeten naar 585 meter hoogte.
Onderaan de afdaling ligt het dorp Ljubinje. Hier gaan we op zoek naar een pinautomaat omdat we graag wat Bosnische Marken willen hebben. Een pinautomaat vinden we echter niet. Wel een soort bank in iets wat vooral erg op een oud sovjetgebouw lijkt. We stappen er binnen om te informeren of we geld kunnen krijgen en jawel hoor, ze hebben er een heus pinapparaat staan en zo kunnen we aan geld komen. Een deel daarvan geven we direct weer uit in één van de plaatselijke winkeltjes aan koude cola en water.
Als we daarna verder gaan, mogen we weer een heuvel op. Op stukjes gaat het echt steil, maar na zo'n 9 km. zijn we op de top en daalt de weg direct ook weer stevig af. Vanaf de top zien we in de diepte Stolac liggen en zo'n 10 kilometer verder en 500 meter lager, rijden we het dorp in. We gaan op zoek naar een slaapplaats en vinden al gauw het plaatselijke motel. Helaas zijn alle (6) kamers bezet. Het is filmfestival en dus druk in het dorp... We vinden het een gek idee dat een plaatsje als Stolac zijn eigen filmfestival heeft, maar het blijkt een zusje van het beroemde festival van Sarajevo. Wij kunnen dus niet terect in het hotel en gaan op zoek naar een andere slaapplaats.
Na wat rondvragen ontmoeten we Ahmed. Hij woont al zijn hele leven in Stolac en nodigt ons uit om bij zijn vrouw en kinderen in huis te overnachten. Wij nemen de uitnodiging aan en krijgen zelfs de kinderkamer tot onze beschikking! Ahmed en zijn vrouw zijn bijzonder vriendelijke mensen. Ze hebben het niet breed en hebben beide van dichtbij de verschrikkingen van de oorlog meegemaakt. Ahmed praat daar heel open over met ons als we worden uitgenodigd voor een kopje echte bosnische koffie en krompiruša, een heerlijk gerecht van bladerdeeg met kaas, aardappel en ui.
Een vriend van de familie, die in Stolac is voor het filmfestival, treedt op als tolk en nodigt ons bovendien uit om 's avonds langs te komen bij het openingsfeest van het filmfestival. Een echt spetterend feest is het niet, maar het bier smaakt goed en we krijgen van heel dichtbij een indruk van het leven in Bosnië, wat erg veel indruk op ons maakt.
De volgende ochtend vertrekken we op tijd richting Mostar. We worden uitgezwaaid door Ahmed's vrouw en hun jongste zoontje en ontbijten in het dorp. Dan klimmen we het dal weer uit en slaan al snel af richting Mostar. De weg is rustig en klimt door naar ongeveer 400 meter, waarna we opnieuw naar bijna 0 meter afdalen. In Blagaj vinden we een camping. We besluiten onze spullen onder een afdakje te stallen en eerst naar Mostar te gaan.
We kennen de beelden van de brug over de Neretva uit de Bosnië-oorlog en willen dit dorp én de burg graag zien. Mostar is duidelijk een stad van uitersten. Aan de ene kant is de schade van de oorlog nog duidelijk zichtbaar op bijna iedere straathoek, aan de andere kant stikt het langs de rivier van de toeristische eettentjes. Een foto- en videoreportage van Mostar tijdens de oorlog maakt erg veel indruk. Veel mensen doen hun best om de stad er weer bovenop te krijgen, maar nog niet altijd wil dit lukken... Natuurlijk zien we ook enkele durfals van de brug de rivier in springen. Een sprong van ruim 20 meter de diepte in!
Naar deel 3 Mostar - Sarajevo
Intro
Villach - Rijeka
Rijeka - Mostar
Mostar - Sarajevo
Sarajevo - Bihac
Bihac - Villach
Tips
 
Totaal:
Gem:
Dagen:
Fietsdagen:
Rustdagen:
 
 
 
© 2001-2009 Jan Willem & Gudrun