Na twee heerlijke dagen lekker niksdoen beginnen de benen weer te kriebelen. We willen de bergen in! De eerste 20 kilometer fietsen we nog langs de Bodensee, richting Bregenz. Dan gaan we het binnenland in.
Al snel zitten we op een druk fietspad. Het is een mooie zomerzondagochtend en dat is te merken: hordes recreatieve fietsers fietsen over hetzelfde pad als wij. Inhaalacties pakken ze vaak wat onbeholpen aan, slippen doen ze graag en aan de verkeerde kant van de weg de onoverzichtelijke bocht uitkomen blijkt ook geen probleem.
Nadat we de smalle brug over de Ill overgestoken zijn, komen we in bekend gebied: dit stuk fietsten we 2 jaar geleden ook - richting Rome. We fietsen nu wonderlijkerwijs weer (bijna) helemaal alleen en gaan op zoek naar de plaats waar we twee jaar geleden een foto maakten. We twijfelen bij ieder bochtje maar uiteindelijkl denken we de plaats gevonden te hebben en nemen we een nieuwe foto!

De eerste 30 kilometer vanuit Bludenz zijn vals plat langs de Ill. Het dal wordt steeds nauwer en spoor, weg, snelweg en fietspad komen steeds dicher bij elkaar. JW krijgt steeds meer last van zijn knie en bijna besluiten we om te keren, terug naar Bludenz. Als hij vaak gaat liggen, gaat het wel en dus gaan we verder naar Partenen, waar na een kilometer of twee de klim begint.
Gelukkig fietst JW al in de eerste meters van de klim de pijn uit zijn knie. Het is zwaar: steil en warm! Maar het is ook supermooi: uitzicht op de bergen, veel groen. We klimmen omhoog tot het eerste stuwmeer. Daarna komen de drie van tevoren zwaarst geachte kilometers van de pas: 3 kilometer 5-11%. Al met al zijn we toch snel boven. Na een kilometer vals plat zien we de top al liggen. Maar...we moeten nog 600 meter 12% en 200 meter 6% klimmen.
Boven is het druk en snel beginnen we aan de afdaling. De eerste 2 kilometer zijn heel steil en bochtig. Daarna gaat het zo'n 40 kilometer vals plat naar beneden. We fietsen heerlijk tot we bij werkzaamheden door een tunnel moeten. We staan stil voor een stoplicht en als het groen wordt, fietsen we de tunnel in. Daar worden we gigantisch afgesneden door een vrachtwagen. We schelden zo hard we kunnen maar de chauffeur hoort ons natuurlijk niet...In de twee tunnels die volgen blijven we lekker midden op de rijbaan fietsen. Voorlopig gaat niemand ons voorbij!

De volgende dag fietsen we nog een pas. Deze is een stuk minder hoog en een stuk minder steil. Langs de Inn fietsen we over een mountainbike-achtig pad vanuit Landeck en daarna over een fietspad. Na Ried komen we op de Via Claudia Augusta, een bewegwijzerde route over een oude Romeinse weg. Het heuvelt hier behoorlijk.
In Pfunds fietsen we na een paar kilometer Zwitserland in. Daar knalt de hitte bovenop ons: aan de ene kant bomen, aan de andere kant een muur en onder ons nieuw, pikzwart asfalt. Het stuk tot de Oostenrijkse grens bij Martina wordt echter wel met de meter mooier: een nauwer wordend dal, bomen, hoge toppen. Dan beklimmen we de Reschenpass: 6 kilometer 6%. Het is niet steil maar wel windstil waardoor we toch flink zweten. In Nauders trakteren we onszelf op een ijskoud ijsje. Op de radio horen we dat het extreem heet is; tot wel 37 graden!

Na 1,5 kilometer vals plat zijn we écht in Italië. We bestellen ons ontbijt nog in het Duits maar alles is al wel Italiaans. We fietsen langs de Reschensee en later langs een tweede meer. Het eerste stuk is vlak, daarna gaat het heuvelen. Én, en dat verbaast ons écht, al snel fietsen we over een aangelegd fietspad. Een supermooi fietspad. Asfalt, tussen de bomen op de heuvels en het meer in.
De beste afdaling tot dusver: een geasfalteerd pad, bochtjes, langs natuurgebiedjes, door het bos, langs een kasteel, langs de Adige en langs een oud dorpje. Dit is Italië zoals we het (nog) niet kennen! Al voor de middag zetten we onze tent op op een overgeorganiseerde camping. Morgen willen we de Stelviopas beklimmen en dus nemen we een middagje rust.

Om 5:55 gaat de wekker: vandaag is het Stelvio-dag! Om 7:00 gaan we opweg. Eerst door Prad, het dorp, dan al snel stijgend langs de rivier in het dal. Tot Trafoi is de weg redelijk druk - ook al zo vroeg op de ochtend - daarna neemt het verkeer zienderogen af. Het eerste stuk van de klim gaat stevig omhoog maar met slechts wat kleine bochten. Daarna gaat het steiler en moeten we in totaal 48 haarspeldbochten overwinnen.
Het dal ligt lang in de schaduw en het is dus best fris; lekker om te klimmen! Tot de laatste 15 kilometer fietsen we ook beschut: dennebomen staan direct aan de weg. We fietsen omhoog met uitzicht op de gletsjer: prachtig! Het klimmen gaat ook supergoed dus we genieten met volle teugen!
Als we zicht krijgen op de laatste serie haarspelden schrikken we wel: steil tegen een bergwand omhoog! Nog 6 kilometer tak-tak-tak tegen de wand op. Op 2760 meter zijn we op de top. Wow, wat een uitzichten! De afdaling nemen we aan de andere kant van de top. We slaan rechtsaf de Umbrailpass op. Die wordt na een paar kilometer onverhard. Dat betekent dus langzaam en hobbelend afdalen. Het tweede deel van de afdaling is verhard en supermooi. Haarspelden door het bos! De rest van de tocht dalen we rustig terug tot in Prad. Daar brengen we - een beetje moe maar héél erg voldaan - de middag door in het zwembad.

Tussen de boomgaarden door fietsen we de volgende dag langzamerhand de Alpen uit. We moeten linksaf een onverhard pad op. Dat doen we ook maar hoe verder we het paadje opfietsen, des te smaller en zompiger het wordt. Na ruim een kilometer door de blubber te hebben gereden keren we om. Dit gaat fout. Al snel fietsen we weer tussen de appelbomen in langzaam naar beneden. Dan fietsen we een stuk over een dijk naast de Adige. Het tempo gaat flink omhoog omdat het vlak en recht is. Langzaam voelen we de Po-vlakte naderen...