Het eerste stuk Italië na de Alpen fietsen we vooral langs de rivier Adige over dijkjes en fietspaden. Het regent een klein beetje en wolken hangen laag tussen de heuvels. De zwaluwen vliegen laag, erg laag. En zo vliegt er eentje tegen mijn schouder. Een doffe tik. Hij valt op de grond maar vliegt daarna gelukkig weer verder. Gek!
Op het volgende stuk fietsroute worden we omgeleid. Op het fietspad zelf lijkt het tijdelijk maar de omleiding klopt zo perfect en de fietsbordjes zijn zo mooi aangelegd dat het wel een vrij definitieve omleiding moet zijn. We blijven ons verbazen over alle fietsroutewijzers en overzichtsbordjes met routes.
In Trento krijgt Gudrun een lekke band. De eerste in bijna 9000 kilometer! Het duurt even voor we de band geplakt en vooral weer opgepompt krijgen met ons pompje, maar dan kunnen we ook weer vol goede moed verder ;-) We moeten nog even een klimmetje overwinnen om bij het Lago di Caldonazzo te komen. Daarna volgen we de rivier Brenta. Telkens wanneer het pad maar een beetje van de rivier afwijkt mogen we heuvelen. Het laatste stukje voor we de échte Po-vlakte opfietsen wordt het nog even héél mooi: groen, een zich vernauwend dal en leuke dorpjes aan de Brenta.

Dan opeens houden de bergen op en fietsen we met een knal de Po-vlakte op. Niks heuvels meer om ons heen of onder onze wielen! In Bassano del Grappa stoppen we bij een watervalletje en zoeken verkoeling in het ijskoude water van de rivier. We besluiten vanmiddag door te fietsen tot Venetië en hebben dus nog een flink eind voor de boeg. We fietsen lange stukken zonder te stoppen en staan eigenlijk alleen stil om te lunchen, om water te vragen bij een huis en om een ijsje te eten. De laatste 18 kilometer tot Oriago (Venetië) zijn een kwestie van doorhalen, beuken over de vlakte. Niet merken wat er om je heen gebeurt, gewoon duwen op de pedalen. We zijn het beu als we de camping bereiken!

Na een dagje Venetië worden we 's ochtends wakker met regen. Pas om 10:15 fietsen we weg. Écht de Po-vlakte op: saai, recht en met veel, heel veel maïsvelden. En als je dán een onweersbui op je dak krijgt...is het hard fietsen naar het dichtstbijzijnste dorp!
We staan bijna twee uur lang te schuilen voor een enorme onweersbui waarbij de regen met bakken uit de hemel komt. Als we denken dat de bui over is keert de wind 180 graden en komt dezelfde bui nog een keer over ons heen, alleen dan dus in tegengestelde richting...
Na de bui warmt het snel weer op. Kilometers lang fietsen we over de vlakte. Regelmatig gaan we over water heen en steeds komen we dichter bij de Po. En bij een camping. Hoe minder kilometers we volgens de kaart nog moeten fietsen, hoe minder we geloven dat er überhaupt een camping zal zijn...Eenmaal in het dorp Papozze vinden we uiteindelijk toch de camping.
Een stuk of 6 hutten en 4 stacaravans waarin één Hongaars gezin blijkt te wonen. Verder niks of niemand. We worden enthousiast verwelkomd en mogen onze tent opzetten waar we maar willen. Aan het eind van de middag komen nog twee fietsers met een tent. Een zeer goede dag voor de camping!
Over de Po-dijk kachelen we de volgende ochtend lekker door. In Ferrara zijn we een middag op zoek naar een fietsenmaker. JW's balhoofd heeft speling en hij is er niet gerust op. Even laten checken dus! Als we eindelijk een fietsenmaker hebben gevonden die geopend is op deze woensdagmiddag, fixt hij (voorlopig) de fiets en ontstaat er vervolgens een heerlijke spraakverwarring: wij zeggen dat we opweg zijn naar Istanbul en hij denkt dat we de weg naar Istanbul vragen. Die weet hij niet ;-) Sterker nog, hij weet niet eens waar Istanbul ligt! Uiteindelijk begrijpt hij het misverstand en gaan we lachend weer verder. Na even zoeken hebben we een prachtig weggetje te pakken. We volgen de rivier Po di Volano en zitten midden op het platteland: boerderijen, oude mensen, akkerlanden.
Nadat we in zuidwaartse richting een kilometer of twee keiharde wind mee hebben gehad verheugen we ons al op het stuk langs de lagune Valli di Comacchio. Dat loopt namelijk ook in zuidelijke richting! Maar voor het zover is mogen we nog 15 (!) kilometer kaarsrecht rechtdoor. Als we eindelijk rechtsaf draaien blijkt gebeurd te zijn wat we niet wilden; de wind lijkt 180 graden gedraaid te zijn :-( We balen verschrikkelijk want we moeten nu zeker 15 kilometer door open veld tussen een riviertje en een lagune fietsen. De wind knalt in onze gezichten en één voor één fietsen we een stuk op kop.
Als we linksaf kunnen gaan doen we dat, richting het pontje van San Alberto. We twijfelen - ook na navragen - of het pontje wel zal varen maar wagen het er toch op. Eenmaal bij de rivier blijkt het inderdaad mogelijk om over te steken. Het is dan ook opeens best druk met auto's. In Casal Borgsetti bereiken we een eindje verder de Adriatische kust.

Bij de VVV vragen we naar het bestaan van fietspaden in dit gebied. We worden enthousiast voorgelicht en gaan met een stuk of vijf foldertjes het bureautje uit. We zijn oprecht verbaasd hoeveel er hier voor fietsers bestaat! De vrouw vindt het stuk tot Ravenna al ver dus kunnen we niet echt profiteren van de folders, maar toch... aardig is het wel!
Even gaan we weer het binnenland in, naar Ravenna. JW's balhoofd geeft nog steeds problemen: dan weer zit'ie te vast en stuurt hij stroef, dan weer zit'ie te los en is er speling. In Ravenna zijn we opnieuw een middag zoet met het zoeken en vinden van een fietsenmaker. Per toeval lopen we een Nederlandse vrouw tegen het lijf die al jaren in Ravenna woont. Zij kan ons goed op weg helpen en gaat zelfs mee naar de fietsenmaker om ons probleem uit te leggen! Uiteindelijk kunnen we bij de tweede fietsenzaak onze fiets achterlaten. Een paar uur later mogen we terugkomen. Het balhoofd is dan vervangen en wij zijn weer gerust.
Door een natuurgebied fietsen we weer richting de kust. Op onze kaart(en) staat deze weg niet aangegeven, op de kaart van de VVV wel, maar daar zei men dat het niet fietsbaar was. We proberen het dus toch en rijden door een pijnboombos, door mul zand, over kleine paadjes. Het is erg rustig en heel mooi. Een goede gok dus!
De route van de volgende dag kan eigenlijk in twee woorden beschreven worden: volgebouwde boulevards! Na een paar kilometer zigzaggen langs de kust en vijf kilometer door het bos fietsen we ruim 60 kilometer over boulevards. Slechts af en toe wijken we wat van de hotels, jongeren, souvenirstandjes en volgeplante stranden af. Pas bij Gabicce wordt het rustiger als we de SP44 Strada Panoramica opfietsen. Behalve veel wielrenners is er bijna geen verkeer. De weg is heuvelig met steeds wat klimmen en dan weer wat dalen, nu eens met zicht op het glooiende binnenland, dan weer op de Adriatische zee. We genieten enorm van de rust en de mooie route!
In Pesaro dalen we weer af naar zee en volgen we de SS16. Omdat het zondag is is het gelukkig niet zo druk op deze weg en kunnen we goed doorfietsen, even hangen we aan twee wielrenners en gaan we in plaats van 20 kilometer 30 kilometer per uur. De mannen accepteren ons als aanhangsels en waarschuwen voor kuilen en auto's langs de kant van de weg. Na een tijdje houden we het voor gezien. We zijn dan bijna in Fano, waar de kustweg een stuk lelijker wordt: veel industrie, geen zee of strand meer te zien.
We fietsen door en langzaamaan krijgen we het gevoel dat we Ancona vandaag misschien nog wel gaan halen. En dan...kunnen we oversteken naar Griekenland! We hebben erg veel zin om naar een voor ons compleet nieuw land te gaan en zetten de vaart er nog even in. Een uurtje nadat we onze tickets hebben gekocht vaart onze boot af.