Een gek gevoel is het, om te vertrekken vanuit ons ouderlijk huis. Begeleid door de ouders van Gudrun fietsen we de eerste vijf kilometers opweg naar Istanbul. Als we eenmaal samen verder fietsen, beseffen we hoe lang we op de fiets zullen zitten. 62 dagen en nachten, duizenden kilometers, door onbekend gebied. Al na drie routebordjes (we willen tot Roermond de LF13a volgen), raken we de weg kwijt. En dat op eigen grond!

Omdat we wind mee hebben richting het oosten, besluiten we niet langer te zoeken naar de bordjes en gewoon de snelste weg te pakken: langs de snelweg dus. Niet echt inspirerend, maar het schiet wel op.
Bij Bergen op Zoom gaan we de bossen in. Steeds fietsen we een eind door het bos en dan weer een eind over landweggetjes in het grensgebied van Nederland en België. Onderweg moeten we regelmatig stoppen omdat JW steeds last heeft van zijn knie. Door de geleerde oefeningen veel te herhalen gaat het steeds beter. Als we ’s avonds op een wel heel luxe familiecamping onze tent opzetten, worden we al snel omringd door een groepje kinderen dat precies wil weten wat we gaan doen: ‘Gaan jullie survivalen? Hebben jullie dan wel genoeg geld?!?’.
In de buurt van Eindhoven fietsen we kilometers lang naast militair terrein en later opnieuw langs de snelweg. We hebben opnieuw besloten de LF13a – die we dus weer op hadden gepakt – niet langer te volgen. We proberen wat af te snijden en via Weert Roermond te bereiken. Helaas resulteert dat ik een ietwat saaie tocht langs grote wegen. Gelukkig zijn we wel al bijna bij de grens met Duitsland en kunnen we vanaf Roermond Reitsma’s route naar Venetië gaan volgen.

Even twijfelen we of we op de goede route zitten. We fietsen langs een braakliggend terrein naast een sportveld en vragen ons af of dit de weg kan zijn die meneer Reitsma voor ons in gedachten had. Al snel blijkt dat we inderdaad goed zitten: het riviertje de Rur kabbelt vlak voor ons rustig voort. Na een klein stukje onverhard zijn we in Duitsland.
Het landschap is lieflijk agrarisch met velden vol graan, suikerbieten en maïs en steeds dichtbij ons de Rur. We volgen de Rur-Ufer Radweg maar lezen vooral het boekje en kijken niet al te goed op de fietsbordjes... We slaan linksaf richting een bruggetje over de rivier en hoewel het pad er naartoe enigszins overwoekerd is, fietsen we toch door. Tot we bij de oever van de rivier aankomen en daar nog slechts de fundering van de brug aantreffen...
We overnachten op de zonneweide van een recreatiemeer. Het is er druk met Rome-fietsers! Ook de tweede dag Duitsland voert ons vooral tussen akkers door. Zo in de zon en behoorlijk uit de wind merken we dat het warm is! De eerste ‘klim’ van de vakantie krijgen we even voorbij Niederau: 350 meter 9%. Het stelt niets voor, maar als je een jaar lang nauwelijks heuvels hebt gezien is het toch weer even wennen: tempo omlaag, licht verzet en trappen maar!
Het laatste stuk tot de Rhein is na een korte klim een heerlijk eind afdalen door het bos.

Eenmaal op de Rhein-Radweg fietsen we weer vlak en hebben we wind mee. Het eerste stuk fietsen we pal naast de Rhein over een mooi fietspad zonder auto’s in de buurt. Helaas blijkt al gauw dat deze fietsroute ook minder mooie stukken heeft. Juist op het stuk dat nog wel de ‘Romantische Rhein’ heet fietsen we tussen de (snel)weg en het spoor in.
In Koblenz pauzeren we even. Hoewel we van de binnenstad maar weinig zien, vinden we het toch erg gezellig! De rest van de dag fietsen we slingerend met de rivier mee. Nu eens over een fietspad naast de weg, dan weer over een Rheinpromenade van een idyllisch stadje. Na de bekende Loreleiberg worden de heuvels steeds lager en al gauw laten we de Rhein achter ons.

We verlaten dus de Rhein. Maar slechts om via een mooi natuurgebiedje de grote stad Mainz te ontwijken. Daarna draaien we weer naar de rivier toe en steken ‘m over met een pontje. Dan komen we in een dijkenlandschap terecht: vlakte, hier en daar water, dijkjes, fietspaden, vergezichten... tot we een bos infietsen. Heerlijk! Even later fietsen we alweer over het platteland tot het mooie stadje Ladenburg.
Als we bij Bruchsal de weg kwijt raken, worden we aangesproken door een vrouw op een fiets. Waar we heen moeten? We noemen de naam van het volgende plaatsje en worden direct op sleeptouw genomen. Via een ‘sluiproute’ worden we naar het station gebracht. Daar gaat de vrouw een andere kant op dan wij. Maar niet voor ze heeft gevraagd waar we naartoe opweg zijn. Als we Istanbul zeggen valt ze bijna van haar fiets; ‘Glaub’ ich nicht! Glaub’ ich nicht!’ blijft ze maar roepen! Wij zitten dan weer op de route en fietsen verder.
Tussen de dorpjes waar we doorheen fietsen, volgen we een riviertje. Daardoor stijgen we ongemerkt. In de dorpjes echter, mogen we telkens flink klimmen. Na Pforzheim volgen we de Würm. We genieten met volle teugen van deze mooie etappe! Eerst over een mooi paadje in het bos, dan over de grote weg. We heuvelen en klimmen heel lichtjes tot in het natuurgebied Schönbuch. Daar is het echt waanzinnig mooi: bospaadjes, water, veel groen, rust.
Niet veel verder komt de eerste échte klim van de tocht: de Schwäbische Alp. 4 kilometer 4-7% en één haarspeld. De klim zelf is niet echt spannend, wel lekker beschut. Na de haarspeldbocht wordt het stijgingspercentage minder en komen we op een soort ‘hoogvlakte’. Door een bebost dal, met een slingerend riviertje aan onze zijde, dalen we langzaam weer wat af. Soms over verharde weggetjes, soms over onverharde paadjes. Na Jungnau klimmen we het dal uit (14%) en al snel bereiken we in Sigmaringen de Donau.

Een kilometer of tien lang volgen we de Donauradweg. Daar na buigen we weer af voor de doorsteek naar de Bodensee. Tussen Rulfingen en Hausen fietsen we voornamelijk ‘omhoog’. Pas bij Zell hebben we het gevoel nutteloos kracht te moeten leveren: met een pittig klimmetje fietsen we het dorp – op een heuvel – binnen. Even later dalen we de heuvel aan de andere kant weer af. Beneden blijkt dan dat een klein landweggetje onderlangs de heuvel loopt... grr...;-)
Vanaf Rickertsreute dalen we ruim 10 kilometer met een heerlijk vaartje af. Het laatste stuk tot de Bodensee fietsen we dan wat glooiend door het Zuid-Duitse binnenland. Voor ons in de verte de Bodensee, naast ons hopplantages en boven ons een echte zeppelin.
Bij Langenargen bereiken we de Bodensee. Daar merken we ook hoe warm het ook deze dag weer is. We zoeken verkoeling onder een boom en drinken een koude cola. In de laatste kilometers van de dag fietsen we de eerste 1000 kilometer van de reis! We volgen af en toe de routebeschrijving van Reitsma, af en toe de Bodensee Radwegbordjes en uiteindelijk zetten we in Wasserburg onze tent op. De volgende twee dagen blijven we daar lekker staan. Beetje zwemmen, beetje lezen, beetje aan de fietsen sleutelen...