De Griekse grenspost kunnen we probleemloos passeren. We fietsen een stukje door niemandsland en op de brug over de Evros ligt dan de echte grens. Aan de ene kant van de brug lopen Griekse soldaten, aan de andere kant Turkse. Na even fietsen komen we dan bij de Turkse grenspost. Snel zoeken we nog even op hoe je 'goedendag' zegt in het Turks - misschien mogen we dan sneller door ;-). Met een twijfelend 'Günaydin' begroeten we de man achter het loket. We mogen zo doorfietsen. Bij het tweede hok moeten we onze paspoorten laten zien en vervolgens in een gebouw een visum aanvragen. Eenmaal terug bij het tweede hokje krijgen we het visum en de stempel en mogen we door naar het derde hokje. Daar wordt het visum gecontroleerd en worden we gevraagd waar we zoal heen willen gaan. Bij hokje nummer vier wordt die procedure herhaald. 'My brother, my brother' zegt de beamte vriendelijk tegen JW. Na een halfuurtje kunnen we op pad.
Het is gek om nu écht in een ander land te zijn. De eerste kilometer fietst er een jongetje met ons mee. 'Hello, hello!' blijft hij maar roepen. We roepen 'Hello' terug. Mensen op oude houten karren met paarden ervoor zwaaien enthousiast naar ons. We fietsen in één ruk door naar Kesan, door een kaal landschap met om ons heen slechts geoogst graan en verdorde zonnebloemen. We beelden ons in hoe mooi dit moet zij als de zonnebloemen vol in bloei staan...Als we Kesan binnenfietsen worden we van alle kanten begroet: 'Hello', 'Welcome to Turkey'. We gaan op zoek naar een hotel en gaan daarna de straat op, kennismaken met Turkije!

Als we de volgende morgen uit ons hotel stappen, staat het hele plein vol met tanks en legervoertuigen. Het is de Dag van de Republiek en dat betekent veel ceremonieel! De weg die we opfietsen is redelijk druk en een vluchtstrook is er het grootste gedeelte van de tijd wel, maar van zeer wisselende kwaliteit: nu eens nieuw asfalt, dan weer platgewalsd gruis of distels (minder fijn;-)). Soms is er helemaal geen vluchtstrook. Al snel hebben we door dat de brede vluchtstrook bedoeld is voor langzaam verkeer. De weg heuvelt best en naast allerlei vrachtwagens en nieuwere en oudere auto's rijden op deze route ook karren met paarden ervoor, gammele brommertjes en oude mannen met dwarse ezels. We fietsen verder en na na het hoogste punt van de klim ploffen we neer bij een supergrote picknickplaats. Het is erg gezellig, er staan wel dertig picknickbanken, er zijn kraampjes met streekproducten en tapijten. Bovendien hebben we een mooi uitzicht op de Egeïsche zee.
De laatste 20 kilometer van de dag zijn pittig. De vluchtstrook is weg en we fietsen over grote kiezels omhoog. Gelukkig komen we in Gelibolu terecht in een grappig hotelletje en genieten we 's avonds van het drukke leven in het stadje. Als we bij een bakker willen weten wat er in bepaalde broodjes zit, wordt direct vanuit een andere winkel in de straat een 'tolk' opgetrommeld. Geweldig! Wat een vriendelijkheid ontmoeten we tot nu toe in dit land! De volgende ochtend genieten we opnieuw van het leven dat op gang komt in dit vissersplaatsje. Overal straatventers met karren vol broodjes en vis...
De bevolking is dus super, het fietsen wat ons betreft iets minder. We proberen het nog één dag maar zullen dan besluiten het voor gezien te houden. Toch zijn de omstandigheden ten opzichte van de vorige dag verbeterd: we hebben wind mee in plaats van wind tegen, de weg is minder druk dan gisteren en de heuvels zijn minder heftig. Omdat we in Eceabat geen kamer naar onze smaak vinden, varen we over naar Azië (!), naar Çannakale. Dat stadje is een stuk leuker dan Eceabat met overal eethuisjes, veel mensen en leuke straatjes.

Met de boot varen we terug naar Eceabat, om een bezoek te brengen aan de Gallipoli slagvelden. Met de dolmus (minibusje) gaan we naar het Gallipolimuseum. We willen naar de Anzac Cove en beginnen te lopen. Al gauw komt ons een tractor met kar achterop gereden en voor we het weten staan we met onze haren in de wind achterin de kar voor een lift! We bekijken het monument en gaan over een onverhard pad richting Lone Pine. We worden continu achtervolgd/voorafgegaan door een groepje zwerfhonden die niets anders doen dan lekker meelopen. Toch is het niet helemaal relaxed...Aan het eind van de middag zijn we terug bij de kustweg waar we na één minuutje lopen alweer een lift terug naar de boot hebben!
De volgende dag gaan we met de dolmus richting Troje (Truva). We worden afgezet bij een afslag, van waar we nog een eind zullen moeten lopen. Gelukkig stopt er al snel een auto en krijgen we (opnieuw) een lift. Op ons gemak bekijken we de opgravingen van Troje. We lezen alle informatie borden en proberen ons in te beelden hoe het hier duizenden jaren geleden was. Soms is het moeilijk te begrijpen, aangezien er wel zeven Trojes op elkaar zijn gebouwd! Met de dolmus gaan we terug. We komen door twee bijzondere dorpjes: kleine huisjes met erfjes erbij, oude vrouwen, mannen aan de ene kant van de weg op een plein aan de thee, vrouwen aan de andere kant van de weg. Eenmaal terug in Çannakale eten we wat bij een tentje en worden we door een Turkse man uitgenodigd om de plaatselijke specialiteit - peynirli helva - te gaan proeven.

We hebben besloten niet verder te fietsen tot Bandirma. De weg blijkt druk (want verbinding tussen Izmir en Istanbul) en we zien het niet zitten om nog een eind over slechte vluchtstroken te fietsen. We hebben geen goede kaart en merken dat er hard wordt gereden. En dus pakken we de bus. De fietsen mochten volgens de jongen bij het ticket-office gratis mee, maar eenmaal bij de otogar even buiten het centrum van de stad moeten we toch betalen. We protesteren en terwijl Gudrun flink in discussie te gaat met de bediende van de bus (die wel naar haar luistert, maar antwoordt via JW), gooit JW de fietsen alvast in het bagageruim. Uiteindelijk geven we allebei wat toe en betalen we 10 in plaats van 20 lira. Eenmaal in de bus is de man weer uiterst vriendelijk en geeft ons zelfs een knipoog, als in 'goed gedaan' ;-). Tijdens de busreis krijgen we thee en cake aangeboden, gevolgd door de traditionele eau de cologne om je handen schoon te maken. Super! We zijn blij dat we het stuk niet hoeven te fietsen want hoewel er in het begin nog wel een goede vluchtstrook is, is die in het vervolg niet of nauwelijks meer te zien. De weg is bovendien op grote stukken extreem smal.
Met een beetje doordrammen en een beetje geluk weten we in Bandirma direct tickets te kopen voor de veerboot naar Istanbul. We krijgen plaatsen toegewezen naar een jong stel waarmee we de hele tocht praten over Europa, Atatürk in Istanbul. Eenmaal aan land fietsen we bijna direct de wijk Sultanahmet in. Wat een superstad, dat zien we meteen! Het is even kort klimmen maar dan sta je ook direct pal voor de twee bekendste gebouwen van Istanbul: de Blauwe Moskee en de Aghia Sophia! Dan gaan we op zoek naar een hostel. Onverwachts vinden we een kamer in Sydneyhostel, op drie minuten lopen van de Blauwe Moskee, in de toeristische wijk Sultanahmet. De fietsen mogen op onze tweepersoonskamer en de eigenaren zijn bijzonder vriendelijk tegen ons. In het hostel blijken nog meer fietsers te zijn, een Duitser, een Fransman en een Engelsman op een zelfgemaakte Penny Farthing!
De dagen die volgen bezoeken we alle highlights van Istanbul, van de Aghia Sophia tot het Topkapi paleis en van de (kruiden)bazaar tot knusse theetuinen. We genieten volop van deze stad met zoveel verschillende wijken en tradities. Iedere avond blijven we tot laat in de stad waar we genieten van thee, waterpijp, muziek en dans. Op vrijdag 8 september nemen we dan tenslotte met pijn in ons hart afscheid van het wervelende Istanbul en vliegen we terug naar Amsterdam.