De dag waarop wij aan onze eerste fietsvakantie begonnen, was - hoewel het hoogzomer was qua datum - een herfstachtige dag. Veel wind, regen, weinig zicht op beter weer. En tóch vertrokken we. Vanuit Den Helder. Wie het begin van de LF1 kent, weet: na de bocht bij Den Helder begint de dijk. De wering. De Hondsbosse zeewering wel te verstaan. Maar zoals gezegd: we gingen. Regenpakken aan, versnelling lekker licht en beuken maar, tegen de wind in. Bar en boos was het. Maar we moesten en zouden het halen. En met een doel voor ogen kan de kleine fietser veel aan.

De dijk is recht, en de wind hard. Na een tijdje vragen we ons af of het niet beter zal gaan als we aan de andere kant van de zeewering gaan fietsen, maar helaas. Dit levert niets meer op de vijf seconden met wind mee afdalen en vervolgens het zelfde stuk weer omhoog, dit keer met wind tegen… 18 kilometer en bijna anderhalf uur na de start pauzeren we even. In een cafeetje langs de weg zakken we als verzopen katjes neer voor een colaatje. Dan fietsen we verder door de duinen. Bij Bergen aan Zee willen we écht iets vinden om de nacht door te brengen, we zijn moe en bovendien blijkt even later dat Gudrun’s band lek is; de band staat van het ene op het andere moment helemaal plat. Toevallig staan we voor een slaapgelegenheid (het Nivonhuis) en nóg toevalliger is dat er wegens een annulering nog precies één tweepersoonskamer vrij is!

De volgende dag waait het nog steeds, maar minder hard én de regen is weg. Nadat de band – overigens voor de tweede keer – geplakt is, kunnen we verder. In Velsen-Noord moeten we met een pontje en omdat de baas in een goede bui is, hoeven we niet te betalen voor de overtocht! Dan komen we al gauw in het Nationaal Park Kennemer Duinen, een prachtig natuurgebied waar we dwars doorheen fietsen. Als we eruit zijn gereden, willen we eigenlijk op zoek naar een slaapplaats voor de nacht maar de twee campings die we bellen zijn allebei vol. Hierdoor moeten we nog ruim 20 kilometer verder fietsen door de duinen, waar we op dat moment helaas niet écht van kunnen genieten. Onze eerste nacht in een tentje beleven we uiteindelijk in Katwijk aan zee. De camping is kaal, maar wel dicht bij zee zodat we ’s avonds voor het slapen en ’s ochtends voor vertrek nog een eindje over strand kunnen wandelen.

Op onze derde dag staat er gelukkig weinig wind. Vandaag wacht ons het Westland met zijn kassen. Als we de plaatsnaam ‘Monster’ op een bord zien staan, begrijpen we direct waarom het dorp zo heet: echt mooi is deze omgeving niet… Als we bij Hoek van Holland letterlijk de hoek om gaan, fietsen we een eindje langs de Nieuwe Waterweg. Dan moeten we weer met een pontje over. Aan de overkant hebben de kassen plaats gemaakt voor polders, polders en polders, én de Brouwersdam. En die is leuk, lang, warm en lekker snel! Daarna fietsen we even fout en willen niets liever dan een plaatsje om te kamperen. Dat vinden we niet al teveel later in Ellemeet. Bijna willen ze ons geen plekje geven, omdat ze normaalgesproken geen jongeren toelaten. Als we ze ervan overtuigd hebben dat we serieus zijn, mogen we toch blijven. Gelukkig!

Dag vier brengt opnieuw beter weer: de zon schijnt al vanaf het moment dat we wakker worden! Als we op Walcheren aankomen, willen we het liefst zo snel mogelijk verder, deze omgeving kennen we wel érg goed; we komen zelfs een docente van onze school tegen…Helaas missen we doordat we de route afsnijden een boodschap van het thuisfront…Als we de Westerschelde over zijn gevaren voelen we ons weer écht op vakantie. Dat is ook te merken aan ons gedrag: we vinden het opeens zó warm, dat we niets liever willen dan een frisse duik nemen. Bij Breskens blijven we heerlijk lang luieren. Daarna voert de tocht eerst nog langs de duinen, maar later ook over dijken, door graanvelden en langs de vestingwallen van Sluis. Dit laatste stuk is echt prachtig: een smal fietspad langs het water met aan de overkant de oude muren van Sluis.