Ietwat hulpeloos kijken we toe hoe onze fietsjes de wit met groene Boeing 737 in worden getild. Als dat maar goed gaat... Een paar uur later hebben we alle tassen én onze fietsen heelhuids terug en staan we op het vliegveld van Oslo. Nu begint het lange wachten: bijna 24 uur zit er tussen onze eerste en onze tweede vlucht. Gelukkig zijn er luxe stoelen en hebben we boeken en een kaartspel om de dag mee door te komen! De tweede vlucht brengt ons van Oslo naar Alta, in het noorden van Noorwegen. Daar begint onze vakantie pas echt.

Onze eerste kennismaking met het Noorse fietsen is een beklimming van 7% over 4.2 kilometer. Omdat onze benen nog niet echt gewend zijn aan het betere klimwerk, doen we het rustig aan. Zo kunnen we tegelijkertijd goed om ons heen kijken naar het telkens veranderende landschap.
Eerst is alles nog groen en volgen we een riviertje, dan komen we in een totaal andere omgeving terecht: kilometers voor ons zien we de weg over de (hoog)vlakte kronkelen. Er zijn bijna geen bomen en het landschap is glooiend. Af en toe miezert het wat. In the middle of nowhere zetten we onze tent op voor de nacht. We genieten enorm van de eerste keer wildkamperen. Het is een supergevoel...

Als we de volgende ochtend wakker worden en na het ontbijt de tent opruimen, worden we belaagd door muggen. Ze zitten binnen de kortste keren óveral! Gelukkig hebben we een muskietennet bij ons, dat scheelt heel wat bulten! Als alles voor- en achterop de fiets zit, begint het te druppelen. De lucht is inmiddels ook egaal grijs geworden... Doordat we de eerste kilometers overwegend dalen, komen we weer in een wat groener landschap terecht. Vervolgens heuvelen we door het landschap, soms net onder en soms net boven de boomgrens die hier op slechts 300 meter ligt. Na Skaidi gaan we de lucht weer in. Na iedere helling verwachten we een mega-afdaling maar steeds blijkt er een nog hoger punt te zijn. Uiteindelijk stijgen we tot slechts 218 m.o.h. (meter over havet, boven zeeniveau). Het is nu flink gaan doorregenen en het wordt koud. In Russenes zetten we in de stromende regen onze tent op aan het prachtige Olderfjord en gaan dan snel de sauna in om op te warmen!

Na een korte stijging fietsen we vlak, slingerend langs de randen van het Olderfjord. We hebben snoeiharde wind mee, heerlijk! Na iedere bocht lijkt weer iets mooiers te komen! De eerste tunnel van de vakantie is niet snel hierna een feit: 2980 meter lang, vlak en nat. Wel goed verlicht en niet druk, waardoor onze tunnelangst al direct een klein beetje minder wordt. Aan het eind van de tunnel worden we opgewacht door wat rendieren, ze lopen over de weg en staan langs de kant te grazen. Het laatste stuk voor de Nordkapptunnelen is zwaar: er moet flink geklommen worden, het is weer begonnen te regenen en we draaien pal op de wind. Samen leveren we een knap staaltje van het 'betere beukwerk' en zo duikt opeens de tunnel op. Een betonnen buis in een rots met waarschuwingsborden vlak voor de ingang: 6870 meter lang, 212 meter onder de zee! We trekken alle warme kleren aan die we hebben en duiken het gat in. Eerst 3 kilometer met 10% naar beneden, dan 1 kilometer relatief vlak en dan 3 kilometer met 10% omhoog.Naar beneden wordt het steeds kouder en doemt er mist op. Helemaal beneden vriest het zelfs: er hangen pegels en de regendruppels op onze tassen bevriezen! Als we aan de klim beginnen gaan al snel bijna alle warme kleren weer uit en eigenlijk zijn we boven voor we er erg in hebben. Waarschijnlijk hebben we allebei een enorme adrenaline-boost gekregen en daardoor niet gemerkt dat het eigenlijk toch best heel stijl was. Aan het eind van de tunnel gaan de regenkleren gauw weer aan en in de stromende regen fietsen we door naar Honningsvåg. Vlak voor het dorp volgt nog een 4440 meter lange tunnel en daarna volgen we het fjord in de richting van de Nordkapp.

Nog 25 kilometer tot de Nordkapp. Het waait stevig en het is half bewolkt maar bepaald niet warm: moeilijk om de juiste kleren aan te trekken. We beginnen met een klim van 9% over 3 kilometer. Als we achter ons kijken zien we ver beneden de camping liggen. Al snel zien we daarna de grote koepel van de Nordkapphallen liggen. Het lijkt niet zo ver weg meer te zijn maar als van de 20 kilometers die ons nog resten geen centimeter, zelfs geen milimeter vlak blijkt te zijn, is het toch nog best een eind. Halverwege het stuk zit de rottigste klim: het blíjft maar stijgen! We besluiten dat dit het zwaarste is dat we ooit gefietst hebben. Maar misschien ook wel het bijzonderste wat we ooit gefietst hebben, een kaal landschap met niets behalve een lange, slingerende asfaltweg en schitterende uitzichten. In de klims hebben we het heet, in de afdalingen is het zo koud dat we zelfs onze handschoenen aan doen. Als surprise mogen we vlák voor we de kaap bereiken nog een keer afdalen naar zeeniveau en al klimmend bereiken we de tolpoortjes. Wat we hadden verwacht blijkt te kloppen: als fietser met bepakking betaal je niets! De terugweg vinden we minder zwaar dan de heenweg, maar het blijft een pittig stuk.