En zo gezegd zo gedaan. De - op één ijzerdraadje na (zie foto) - gebroken remkabel wordt de volgende ochtend vroeg vervangen. Nog even zijn we bang dat de kabel niet lang genoeg zal zijn omdat JW schijfremmen heeft en de kabel dus helemaal tot de as van het wiel moet komen. Gelukkig is het geen probleem en in een mum van tijd kan JW weer fatsoenlijk remmen. Omdat het weer vandaag niet helemaal mee zit - het regent - besluiten we, mede doordat onze spieren een beetje gevoelig zijn na al het geklim van de afgelopen dagen, om vandaag een dagje rust te houden. We hopen dat het morgen beter weer zal zijn, zodat we op "het Dak" niet alleen regen en mist zullen hebben. De rest van de dag vullen we met internetten, lezen, het dorpje bekijken en lekker lang douchen (goed voor de spieren ;-)).

Tsja, en dat douchen, dat is nogal wat in het Turistcenter in Lom. In het spik-splinter-nieuwe wasgebouw zijn de douches voorzien van muziek. Een formuliertje in de doucheruimte meldt dat de baas van de camping een bandje heeft en dat zij een cd hebben opgenomen. Die spelen ze in het washuis af. Hartstikke leuk, zo'n muziekje. Jammer dat de cd maar een stuk of 5 nummers kent zodat we na twee dagen alle liedjes uit ons hoofd kennen (en dus ook de hele dag lopen te zingen)... Deze camping claimt het eerste washuis te hebben met 'home-made music' :-D. En oh ja, in het rijtje 'wij hebben het ...-ste van Noorwegen/Europa/de wereld': Lom heeft het schoonSTE drinkwater van Noorwegen (in 2005). 't Is maar dat je het weet.

De volgende dag vertrekken we op tijd vanuit Lom. We gaan het 'Dak' op. De RV 55, ook wel bekend als Sognefjell Road of The Road across the roof of Norway, loopt van Lom naar het Sognefjord en is de hoogste weg van Noord-Europa met als hoogste punt 1434 meter boven zeeniveau. vanuit Lom is het eerste stuk vrij vlak. Een beetje omhoog, een beetje omlaag. Het dal wordt eerst steeds nauwer en daarna ook weer breder tot Bøverdal. In Bøverdal slaat een klein weggetje linksaf naar de gletsjer Galdhøpiggen, het hoogste punt van Noorwegen. Wij gaan rechtdoor en verlaten met een korte, erg mooie klim inclusief overhellende rots het dorp. Eerst fietsen we nog een stukje door het dal, dan mogen we met 7% een eindje omhoog tot het uitzichtpunt over Leirdalen. Na de Jotunheimen Fjellstube dalen we af naar een meer en als het dal zich weer vernauwt is het weer klimmen geblazen. Een pittig stukje interval: telkens korte, steile stukjes omhoog. Het laatste stukje gaat het in een paar haarspeldbochten omhoog naar de top van 1434 meter. Het landschap is bizar: overal sneeuw(resten), gletsjers, meertjes en ijs. Verder is het vooral kaal en koud! We kijken uit naar de afdaling maar die laat zich pas zien bij Turtagro. Het stuk tussen de top en Turtagro kenmerkt zich door een continu op en neer gaan. 10 kilometer lang, telkens korte stukjes met een stijgingspercentage tot 10%. Zwaar! Bij Turtagro mogen we dan echt gaan dalen, ver onder ons zien we de weg al lopen en 10 kilometer later fietsen we er ook. Het slechte wegdek met flink wat hobbels en gaten zorgt ervoor dat we niet al te hard kunnen afdalen maar erg mooi is het wel. In Skjolden kamperen we aan een turquoise-kleurig gletsjermeer met geweldig uitzicht.

We fietsen de linkerkant van de Lustrafjord en krijgen al snel twee onverlichte tunnels voor onze kiezen. We doen lampjes op en aan en gaan de tunnel in. Na slechts 20 meter keren we weer om. We zien hélémaal niets! Gudrun monteert snel haar voorlamp en ook onze hoofdlamp gaat aan. Zo gaat het net maar meer verlichting hebben we niet dus we zullen het hiermee moeten doen. Stiekem is het best eng, zo door een aardedonkere tunnel! Eenmaal de tunnels uit wordt de weg steeds smaller en glooiender. We fietsen langs huizen met fruitgaarden en langs het water. Onderweg brengen we een bezoekje aan de Feigumfossen. Deze waterval is met zijn 'val' van 218 meter één van de hoogste watervallen van Noorwegen. We gooien onze fietsen in het hoge gras en lopen over een klein, steil modderpaadje langs frambozen- en bramenstruiken omhoog.

Na onze trip naar de waterval komt er nog een onverlichte tunnel. We zien dat we er met een paadje omheen kunnen en wagen het erop. Het eerste stuk gaat prima; we kunnen nog fietsen hoewel er ook wel takken en stenen op het pad liggen. Als we vervolgens de bocht om gaan moeten we echt afstappen. Daar komt eerst een soort brug: gammel hout bezaaid met takken, met onder ons het water van de fjord. Daarna houdt de weg op te bestaan. Het enige dat ons nog scheidt van de gewone weg is een hoge berg stenen, puim en takken. We besluiten de fietsen er één voor één overheen te tillen en fietsen dan de laatste 14 km. naar de pont die ons naar Solvorn over zal zetten. Tijdens de overtocht zien we iets door het water zwemmen, het lijkt wel een zeehond! De laatste kilometers die we nog moeten maken om weer op de rv55 te komen, klimmen we in vier haarspeldbochten omhoog. Daarna volgt een heerlijke afdaling tot Sogndal en fietsen we vlak verder naar Hella waar we met het pontje oversteken naar Vangsnes.

Tot Vik is de weg vlak en loopt langs het water, vanaf het dorp mogen we weer de lucht in, naar 986 meter. We klauteren eerst het dorp uit en gaan dan in lange, rechte stukken met af en toe een bocht verder omhoog. Bij het panoramacafé met schitterend uitzicht op Vik eten we een ijsje. De zwaarste bocht hebben we dan gehad, maar de weg stijgt onverminderd door. Vlak voor de enige tunnel op het traject stoppen we even om te lunchen. We worden vergezeld van een tiental schapen die steeds wat dichterbij komen... Na de tunnel dalen we eerst een stukje om vervolgens, zoals we vaker de laatste dagen, wat omhoog en omlaag te blijven fietsen, af en toe langs een meer. Als we de provincie Hordaland binnenfietsen, begint de afdaling. Eerst geleidelijk en dan gaat het in talloze haarspelden sneller naar beneden. Eenmaal beneden fietsen we langs een meer dat telkens smaller wordt en uiteindelijk niet meer is dan een smal riviertje. Op dat punt komen we op de drukke E16 terecht voor de laatste kilometers naar Voss. Er wordt slecht ingehaald maar gelukkig is de route wel prachtig!

Al om 8:35 zitten we de volgende dag in de trein richting Bergen. We zouden dit stuk natuurlijk liever fietsen, maar op de kaart zien we echt alleen maar tunnels en daar hebben we niet zo'n zin in. Op één van de stationnetjes onderweg staat ook een bord dat fietsers sterk wordt aanbevolen vanaf dat punt de trein te nemen naar Bergen omdat er teveel tunnels komen. In Bergen bekijken we in alle vroegte het oude Bryggen, helemaal van hout. En ja, ook wij zien Bergen op z'n 'best', namelijk in de regen :-D. Gelukkig is er een bieb met internet en zijn er veel boekenwinkels waar we ons prima vermaken!