Zaterdagochtend véél te vroeg (4:00) gaat de wekker. Over iets meer dan twee uur vertrekt de Hurtigruten en wij willen een eindje mee. We ervaren tijdens het inpakken één van de vele voordelen van de Middernachtszon: het is hartstikke licht! Met een liftje worden we het ruim van de MS Kong Harald ingeloodst. We laten onze fietsen in het ruim achter en gaan naar de Panoramalounge. Het is een leuk idee dat we in plaats voor erdoor, nu over de Nordkapptunnelen héén varen. Al vrij snel na vertrek begrijpen we waarom het Hurtigruten-publiek overwegend oud en grijs is: het gaat langzáám!!! In Hammerfest hebben we 1,5 uur 'vrij', wij gebruiken de tijd om nieuwe trappers voor Jan Willem te kopen. In Øksfjord gaan we van boord. We staan er versteld van hoe mooi het hier is. De weg is uitgestorven en we fietsen langs het water met uitzicht op een gletsjer. De enige tunnel op het traject kunnen we mooi ontwijken door over de oude weg langs het water te fietsen.

Als we weer op de E6 zitten, moeten we van fjord naar fjord en dat betekent klimmen! De eerste klim is goed te doen, de tweede klim vlak na Burfjord is wat langer (een kilometer of 8) en de derde klim is de langste en spectaculairste. We hebben eerst geen idee hoe de weg loopt maar uiteindelijk gaat het flink de lucht in en worden we getrakteerd op prachtige uitzichten op het fjord achter ons! De klim is redelijk steil maar wel heel gelijkmatig waardoor we heerlijk fietsen. Halverwege de prima afdaling krijgen we jammergenoeg de wind tegen en worden we flink afgeremd :-(.

In Storslett gaan we op zoek naar een fietsenmaker. De speling die JW sinds een dag of twee in zijn trapas voelt, lijkt erger te worden. We hebben zelf geen sleutel etc. bij om te kijken wat er mis is en dus hebben we besloten even langs een fietsenmaker te gaan. Bij een klein winkeltje vol fietsen kunnen we de fiets laten maken. Er moet absoluut een nieuwe trapas in, de oude is helemaal verroest! Binnen een uur is alles geregeld maar doordat we nog ontzettend gaan treuzelen, begint onze etappe pas echt rond een uur of half twee. Omdat we geen zin hebben om de Kåfjorden dubbel te fietsen, nemen we in Olderdalen de pont naar Lyngseidet. Aan boord raken we in gesprek met een groepje Noorse studenten. Aan de overkant van het water slaan we linksaf. De weg is heel rustig en loopt redelijk vlak dicht langs het water. De enige tunnel op dit stuk kunnen we mooi ontwijken door de oude weg te pakken.

Als we een mooi plekje zien om te eten, zetten we de fietsen neer en gaan koken. Na het eten komt er een man aangefiest. Hij rijdt op een 'opafiets' met drie versnellingen en alleen een (half kapotte) terugtraprem. We raken met hem in gesprek en al gauw blijkt dat hij ook al een tijdje een gescheurde velg en een gebroken spaak heeft, maar hij vindt het niet nodig het te laten repareren. We vinden de man allebei erg bijzonder, hij fietst keihard, moet bij iedere heuvel vanaf meter 1 op de pedalen gaan staan en houdt zijn voeten aan de grond in flinke afdalingen. Wat voelen wij ons dan yuppen met onze 27 versnellingen! De man fietst door maar even later halen we hem in. Hij staat naar het water te turen en zegt dat hij iets zag en hoorde dat op een walvis leek. Wij zijn benieuwd en blijven staan. En ja hoor, we zien iets zwarts met een rugvin boven het water uitkomen en horen het geluid van een walvis. Het beestje lijkt alleen wat klein voor een echte walvis en later blijkt ook dat het een 'nise' is die we hebben gezien, een soort kruising tussen een walvis en een dolfijn. Wow! Zomaar in het wild!

Even na Nordkjosbotn draaien we het binnenland weer in. Landschappelijk wordt het nu vrij saai: geen besneeuwde bergtoppen, geen fjorden, alleen maar bomen en een alsmaar stijgende weg. De zon brandt op onze lichamen en eenmaal op de 'top' (een teleurstellende 234 meter boven zeeniveau na zoveel geploeter) kopen we ons eerste ijsje van de vakantie. Na de afdaling slaan we af richting Finnsnes en zo fietsen we vlak en langs ontelbare minidorpjes op zoek naar een slaapplek voor de nacht. Door middel van een burg bereiken van het prachtige eiland Senja. Dit gedeelte van Noorwegen lijkt nog amper ontdekt te zijn door toeristen terwijl het echt schitterend is! Het eerste stuk bestaat uit een rechte weg dit telkens kleine stukjes omhoog gaat. Het tweede stuk begint na de echte afdaling. We komen opeens in een totáál ander landschap terecht. In plaats van bossen zijn er nu slechts rotsen en mos. De weg wordt steeds smaller en komt uit bij de zee. Daar krijgen we superuitzichten: knalblauw water, bergen, eilandjes, wit zand...

Als we wegkeren van het water zien we voor ons een wand opdoemen. De enige weg die er loopt gaat steil omhoog en dus zit er niets anders op ;-) Uiteindelijk blijkt de klim slechts 2 kilometer lang en gaan we van praktisch 0 naar 172 meter hoogte. Eenmaal op de top zien we onder ons een fjord: afdalen dus maar weer naar zeeniveau! We fietsen het (kleine) fjord rond op weg naar de boot die ons naar de Vesterålen over zal zetten. Als we aankomen in het kleine dorp hangt er een briefje op dat de boot vandaag helaas niet vaart in verband met een te harde wind. Het meisje van de Turistinfo zegt wel iemand te weten die voor 100 Kronen mensen in zijn achtertuin laat kamperen. De man wordt gebeld en binnen twee minuten staat hij voor onze neus. Of we bij hem willen overnachten en of hij wat bagage mee moet nemen omdat we aan de andere kant van het fjord moeten zijn. Het eerste aanbod nemen we aan, het tweede slaan we af en zo fietsen we zelf onze bagage weer een heuvel van ongeveer 175 meter over. Dan dalen we af naar het dorpje Torsken. Als we de woning van de man hebben gevonden, blijkt dat we ook de douche, keuken, woonkamer en veranda mogen gebruiken, luxe!

De volgende ochtend gaan we om 11:00 met de boot mee. De wind is wel gaan liggen maar de zee heeft daar nog niet op gereageerd met als gevolg dat we, zo gauw we de haven uitvaren, al flink beginnen te schommelen. We doen ons uiterste best om niet zeeziek te worden maar eenmaal op open zee wordt het schommelen nog heftiger met - voor Gu - alle gevolgen van dien ;-). We leggen aan in Andenes, Vesterålen en zoeken zo snel mogelijk een camping op: het is ijzig koud en we blijven maar misselijk...