We kunnen Trondheim verlaten zonder er doorheen te hoeven fietsen. Vanaf de camping in Flakk loopt een weg die na ongeveer 25 km. uitkomt op de E39. Op de E39, die er heel nieuw uit ziet, fietsen we op een fietspad naast de weg maar al snel wordt de weg autoweg en is fietsen verboden. Het fietspad verandert in een soort ventweg waar auto's in beide richtingen op rijden. We begrijpen niet helemaal of we nou wel of niet verder kunnen/mogen. We besluiten het maar te proberen en even later staan er ook fietsbordjes en weten we dus zeker dat we goed zitten. We fietsen een lang stuk over de oude E39. Langs het water, bijna geen verkeer. Ideaal dus!

In Orkanger stoppen we voor de lunch. We ontdekken dat er in het kommunehus een computer staat waarop je gratis kunt internetten en willen nog iets opzoeken. Als we in het kommunehus binnenkomen, is de computer net uitgezet maar men zet 'm graag nog even voor ons aan. Of tenminste, even...het blijkt allemaal sneller gezegd dan gedaan: de pc is een oude 386 met z'n leuke turbo-knop ;-) Ondertussen vraagt een man van de gemeente waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan. Hij vindt het nogal wat en loopt weg om even later terug te komen met twee kleine speldjes met het wapen van de gemeente. Die krijgen we van hem! De camping waar we niet gauw daarna op terecht komen is drie keer niks, zeker als het ook nog eens begint te regenen...we kunnen nergens binnen zitten en/of koken...

Als de volgende dag blijkt dat er ook een hele leuke camping in Svorkmo is - een paar kilometer verderop - balen we helemaal van de Vormstadcamping van gisteren. Veel tijd om er over na te denken hebben we niet want de weg draait weg van de rivier en wij mogen gaan klimmen. Na de top volgt een kilometers lange afdaling naar Surnadal. Van daar fietsen we ook weer overwegend dalend naar Kvanne. Als we op het pontje zitten dat ons naar de andere kant van de fjord brengt, begint het te regenen. We besluiten even te schuilen en spelen een potje Pesten. Als na een uur de lucht ietes minder donker maar toch nog erg regenachtig is, gaan we toch maar op pad. We klimmen onszelf tot op wegnummer 70 waar het weer gaat regenen. Beneden volgen we de fjord en komen we door drie tunnels. Voor het eerst deze vakantie vinden we het wel prima, die tunnels. Dan fietsen we tenminste even droog aangezien het echt hard is gaan regenen, haha. De voorbijrijdende auto's zorgen voor extra veel water in onze schoenen en onze voeten verzuipen volledig maar het kan de pret allemaal niet drukken. We nemen gewoon lekker een hut vanavond! Nog een voordeel: kunnen we lekker wraps eten!

Na Sunndalsøra moeten we al gauw beslissen of we door de lange tunnel gaan, of er omheen. We zijn nog aan 't twijfelen (er doorheen betekent 6 kilometer hel, er omheen betekent kilometers klauteren) als we door een eerste korte tunnel fietsen. Eenmaal uit die tunnel, kunnen we niet eens meer kiezen: we zien de parallelweg maar kunnen er niet meer op omdat een betonnen rand ons de doorgang verspert. Aldus is het besloten: we gaan door de tunnel. Er hangen grote ventilatoren in de tunnel om de uitlaatgassen weg te halen - en dat lukt maar ten dele. Gelukkig overleven we ook deze tunnel en buiten volgen we de fjord. De weg is vrij rustig en slingert en heuvel een beetje langs het water. Bij Eidsvåg rijden we nog een klein stukje richting Molde om vervolgens linksaf te slaan richting Sølsnet. Daar pakken we de pont en fietsen de laatste 30 kilometer naar Åndalsnes.

Als we wakker worden aan de voet van de Trollstigen hangt er zoveel lage bewolking dat we nog niet weg willen en durven gaan. Pas rond het middaguur vertrekken we. Na een paar kilometer mogen we al gaan klimmen en tegelijkertijd zien we steeds meer van de bergen doordat de wolken langzaam wat opstijgen. In haarspeldbochten klauteren we tegen de steile wand omhoog. Eerst langs de linkerhelling, waar ze bezig zijn aan de weg, dan langs de helling recht voor, voorbij de Stigfossenwaterval en dan langs de rechterhelling, omhoog, de wolken in. We klimmen superlekker, houden hele gesprekken en lachen om de autorijders die ons filmen, duimen opsteken en toeteren. We genieten met volle teugen en zijn blij dat we toch gegaan zijn.

Boven op de top (die na de haarspelden nog 3 km. op zich laat wachten) doen we snel warme kleren aan, controleren de remmen, wielen en balhoofd en beginnen aan de afdaling. De eerste twee kilometer dalen we snel af, daarna krijgen we de wind tegen en als dan ook de weg steeds minder steil naar benenden gaat, hebben we helemaal niet meer het idee dat we aan het dalen zijn. Helemaal op zeeniveau is het hartstikke lekker weer: de zon schijnt uitbundig en we genieten we de net gekochte aardbeien!

In de eerste 10 km. opweg naar Geiranger klimmen we tot 428 meter. Als we achter ons kijken hebben we een superuitzicht op de fjord bij Eidsdalen. Een eindje verder zien we het bordje "P 900m.". Dit móet haast wel dé parkeerplaats zijn. En ja hoor, vanaf hier kunnen we in de Geirangerfjord de cruiseschepen zien liggen. We zien ook iets wat in eerste instantie op bewolking lijkt maar wat later smog blijkt te zijn. Het komt rechtstreeks uit de 'schoorsteen' van de schepen vandaag en als we in Geiranger zelf zijn, worden we er zelfs bijna misselijk van! In in totaal 11 haarspeldbochten staan we beneden in de fjord. Nu blijkt dat er 4 cruiseschepen, 1 jacht, 1 helicopter, ontelbare expressbootjes én de Hurtigruten (die net komt aanvaren) in de fjord liggen. Het is een drukte van belang in het gehucht. Gudrun moet nieuwe remblokjes en we zijn blij dat er een sportshop is. Geiranger kom je alleen uit per boot óf door te klimmen en dat laatste doen wij. Eerst gaat het in haarspelden omhoog, dan wat vlakker langs een heleboel campings en op het eind nog wat haarspelden zodat we weer op 1038 meter over havet zitten. Als we iets afdalen richting weg nummer 15 komen we op een soort toendra terecht. Het doet ons denken aan het Hoge Noorden. Geleidelijk dalen we af en dan komen er eerste struiken en later ook dennenbomen langs de weg. We fietsen langs een zeer snel stromende rivier: gaaf, wit water! In Lom zetten we de tent op en voor ons lonkt "Het dak van Noorwegen"...

Maar voor we het "Dak van Noorwegen" zullen beklimmen, komen we eerst nog tot een schrikbarende ontdekking. De nieuwe remblokjes van Gudrun willen niet echt samenwerken met de velg en piepen al voor ze hem raken. 's Avonds bekijkt Gudrun hoe dit probleem kan worden opgelost. Losdraaien, verzetten, vastdraaien, rondje fietsen. Weer losdraaien, verzetten, vastdraaien enz. enz. enz. Als Jan Willem voor de zekerheid zijn remmen ook controleert, blijkt zijn achterremkabel nog slechts met één ijzerdraadje vast te zitten! We schrikken ons rot en beseffen dat we waarschijnlijk erg veel geluk hebben gehad tijdens de afdaling naar de Geirangerfjord. Gevoelsmatig hing je leven dan achteraf écht aan een 'ijzeren' draadje... Omdat de sportshop in Lom al gesloten is, besluiten we te wachten tot de volgende ochtend om het probleem op te lossen.