Een dag nadat we in Bergen zijn geweest, beginnen we aan het laatste stuk van onze vakantie. Er rest ons nog één spectaculaire trip, één ding waar we al sinds het begin van de vakantie naar uitkijken: de Rallarvegen. We vertrekken, vanwege het miezerige weer, pas rond 11:00 en fietsen eerst een stukje terug in de richting waar we vandaan kwamen, dan de 13 op en vervolgens linksaf in de richting van Mjølfjell. De weg waar we op terecht komen is smal en heel rustig. Het heeft wel wat weg van een weggetje over een dijk maar dan met heuvels aan beide kanten van de weg. Het eerste stuk tot Skiple is tamelijk vlak, na het gehucht wordt het zwaarder. Steiler vooral. We volgen wel een rivier maar zitten er vaak een heel eind boven. De trein zien we ook af en toe, als 'ie niet in een tunnel zit. Onderweg komen we af en toe wat huizen tegen, één keer ook een klein winkeltje. In Mjølfjell zit ook nog een soort servicecentrum - het is gesloten maar je schijnt er ook eten te kunnen kopen. We fietsen het dorpje uit en komen bij een splitsing. We twijfelen hoe we nu verder moeten. Navraag wijst uit dat we rechtsaf moeten gaan, in de richting van de herberg. De eerste 6 kilometer gaan nog over asfalt, dan begint de Rallarvegen. Er staat een bord en het pad wordt onverhard. Het is weer even wennen: de keien, het wegslippen en de allerlichtste versnelling die op gravel toch anders voelt dan op asfalt maar alles gaat goed. Bij het station van Upsete móeten we de trein pakken naar Myrdal. We hebben mazzel: we hoeven maar een klein kwartiertje te wachten. Gelukkig maar, want het is koud! Als de trein stopt, hijsen we de fietsen erin en betalen 25 Kronen per fiets én 25 Kronen per persoon. Dat is veel - zeker als je bedenkt dat het ritje in totaal 4 minuten duurt - maar nog altijd minder dan de 160 Kronen waarop wij gerekend hadden. Als we de tunnel uitkomen, zijn we op het station van Myrdal.

In Myrdal is het koud, nat en erg druk. Het krioelt zomaar van de mensen in het kleine stationshalletje. Allemaal toeristen die met de Flåmsbanen naar beneden gaan, een paar mensen met (gehuurde) fiets. Vanaf het station van Myrdal dalen we eerst behoorlijk steil een stukje af. Op het pad liggen alleen maar grote, losse keien. Beneden op de kruising slaan we rechtsaf richting Finse en mogen we direct het zelfde aantal meters omhoog. Het is opnieuw erg steil en er liggen weer alleen maar keien, maar we redden het om fietsend boven te komen. Als we verder fietsen rijden we langs meertjes en komen ons vooral veel fietsers tegemoet - waarschijnlijk om af te dalen naar Flåm. De omgeving wordt steeds mooier en mooier, na en cafeetje gaan we rechts omhoog en fietsen langs een waterval die uit een rots komt denderen.

Als we weer een stuk behoorlijk zijn gestegen, zitten we op een toendra-achtige (hoog)vlakte. Geen bomen, alleen wat struiken, rotsen, mos. Bij Hallingskeid twijfelen we weer over de weg. We houden uiteindelijk rechts aan. Het is inmiddels behoorlijk gaan waaien, de lucht is donker en het is koud. We besluiten vandaag door te fietsen tot Finse. Nog 21 zware en ontzettend mooie kilometers. Vlak voor de top komen we twee Noorse fietsers tegen. Ze lopen naast hun fiets en voor de zekerheid vragen we ze of alles wel goed gaat. Met hun wel, is het antwoord, maar met de fiets niet zo. De jongen van het stel heeft zojuist zijn ketting kapot getrapt en ze hebben geen reparatiemateriaal mee. 'Wacht maar even,' zegt JW, 'wij hebben wel wat.' Gudrun gaat op zoek naar de reserveonderdelen en tovert een powerlinkje tevoorschijn. We hebben er een stuk of vier bij ons en kunnen er dus makkelijk eentje missen. JW maakt de ketting legt 'm weer om de bladen. Als alles het weer doet worden we op de foto gezet. Volgens de jongen zijn we zijn reddende engels. We vinden het zó fijn dat we iemand hebben kunnen helpen, dat we spontaan vergeten ook een foto van hun te maken. Omdat we alle vier ongeveer bevriezen, nemen we snel afscheid en fietsen verder.

Wij moeten nog een klein stukje tot de top. Er ligt op verschillende plekken nog sneeuw op dit stuk. We proberen er eerst doorheen te fietsen maar zakken weg. Dan maar lopen. Na de top wordt de weg vlakker en dalen we ook wat. In Finse willen we kamperen maar overal waar we kijken staan bordjes dat dat verboden is. We durven het er niet toch op te wagen en gaan naar de Finsehytta.

Op de thermometer die bij de ingang van de hut hangt, zien we dat het maar 4°C is. Nu begrijpen we waarom we het zo koud hadden! Eenmaal in de hut vragen we de staf of het mogelijk is ons avondeten binnen op te eten. Helaas mag dat niet, omdat ze ook zelf een keuken hebben met avondeten. We twijfelen wat we zullen doen en gaan kijken wat er te eten is en vooral hoeveel het kost. In de eetzaal blijkt dat er helemaal geen eten meer is! We zijn zo braaf om toch maar buiten te koken en te eten. Je bent een bikkel of je bent het niet, haha. De volgende ochtend durven we ook niet in de hut te ontbijten en dus wijken we uit naar het station van Finse.

Als we om 9:30 de Rallarvegen weer op gaan, is het slechts 6°C en staat er een harde wind (die we gelukkig overwegend mee zullen hebben vandaag). Het miezert en het is mistig. Best koud! De 27 kilometer tot Haugastøl gaan snel voorbij. Vanaf hier moeten we weg nummer 7 op richting Geilo. We hadden verwacht lekker af te mogen dalen maar moeten telkens omhoog en omlaag. Vanaf Geilo kunnen we een fietsroute volgen aan de andere kant van de rivier. Zo hoeven we niet over de drukke 7. Het pad is leuk: veel op en neer, soms met slechtere stukken maar mooi door het bos. Vlak voor Gol willen we toch de grote weg nog even proberen maar dat hadden we al snel beter niet kunnen doen: het eerste voertuig dat ons inhaalt is een bus en die komt véééééél te dicht langs, het scheelt al met al misschien 10 centimeter of hij had ons geraakt. We schrikken allebei enorm en zien bijna ons leven aan ons voorbij schieten. Het liefst willen we direct stoppen en de tent opzetten.

Vanuit Gol is het even zoeken naar de fietsroute, maar bij het station gaat een weggetje onder spoor door en daar moeten we zijn. Het pad is een stuk beter dan op het eerste stuk, de bewegwijzering laat helaas wat te wensen over en onze kaart maakt ons ook niet veel wijzer...

Uiteindelijk verzamelen we alle mogelijke moed en gaan we bij Nesbyen de 7 op. 40 kilometer lang moeten we over deze weg. Gelukkig gaat het best. Bij de afslag naar Veteren kunnen we weer van de weg af. We lezen op een verweerd fietsbordje: eerst 7 kilometer verhard, dan 13 kilometer onverhard en weer 8 kilometer onverhard. De weg stijgt behoorlijk maar het is zo ontzettend mooi dat we er niet mee kunnen zitten. Helaas raken we op één of andere manier ook hier de bordjes kwijt...grrr... We zijn blij dat we een kompas hebben! Vanaf Noresund gaan we weer op de 7 die we volgen tot Hønefoss. Daar gaan we de E16 op tot het centrum van de stad. De weg uit gaan we alweer met de 7. Daar staan ook fietsbordjes naar Vik en Oslo. 'Mooi,' denken we, 'misschien dat het nu wel gaat lukken.' Maar helaas, na Vik raken we de route alweer kwijt. We besluiten de 7 te volgen en kunnen na een stuk fietspad de oude weg op. Heerlijk rustig fietsen we langs de fjord. Het gaat perfect tot Nes. Daar moeten we de drukke weg weer op.

Vanaf hier wordt het één grote jungle van paadjes, wegen, druk verkeer en onvindbare fietspaden. We fietsen telkens stukjes over de weg, naast de weg, door het bos enz. zonder het gevoel te hebben echt dichter bij Oslo te komen. We blijven maar proberen en vragen zo vaak mogelijk hoe we verder kunnen komen. Uiteindelijk bereiken we toch - over een fietspad - Oslo. In de stad zelf staan overal fietsbordjes en zo vinden we met gemak de camping.

Oslo vinden we allebei echt een superleuke stad. We hebben extra veel geluk: het is jazzfestival en dat betekent overal gratis optredens, veel muziek en erg veel relaxte mensen. We genieten ervan om weer even in een 'echte' stad te zijn.