Over de grote weg fietsen we verder. Eerst wijken we iets van het meer, dan fietsen we over een weg met links van ons heuvels en rechts van ons het beroemde Lago di Como. Daar moeten we met een pontje van de ene kant van het meer naar de andere. Bij de ticketverkoop zien we de eerste verhitte Italiaan. Hij rent na een discussie met een toeriste zelfs van achter zijn loket vandaan. Nog net op tijd is hij weer op zijn plek terug om ons een kaartje te verkopen zodat wij rechtstreeks de net aangemeerde pont op kunnen! Aan de overkant moeten we onverwacht even sterk stijgen; dat is doorduwen! Over een slingerweggetje met superuitzicht op het meer fietsen we verder. Vlak voor Lecco verandert het relaxte fietsen: we moeten door twee gruweltunnels van respectievelijk 2200 en 1600 meter. Gelukkig is de verlichting hier wel in orde en komen we in de twee tunnels misschien drie auto’s tegen. Hun motorgeluid klinkt helaas wel alsof er een tank op je af komt gereden… Hierna is het – voorlopig althans – gedaan met de meertjes.

We volgen de rivier de Adda over een 30 kilometer lang, onverhard pad door een prachtig stuk natuur. Het pad begint met wat keitjes en wordt iets later een hobbelig pad met begroeiing langs beide kanten waar je liever geen tegenliggers tegen wil komen. Vervolgens fietsen we over een stuk uitgeharde modder, een zandpaadje maar ook en wat min of meer verhard terrein. We moeten ook twee keer langs een onmogelijke barricade: een hek waar we de fietsen overheen moeten tillen. Na deze hindernissen – die gemaakt zijn om scooters te weren, iets wat in ieder geval goed gelukt is – volgt een stuk met sluizen die toe worden geschreven aan Leonardo da Vinci. In dit stuk staat ook een aantal waterkrachtcentrales, schitterend! Het laatste stuk onverhard is heel heftig, we hebben het idee stil te staan, zo groot zijn de keien en zo traag komen we vooruit.

Na het laatste off-road stuk komen we op de ware Po-vlakte terecht. Wat direct opvalt is dat íedereen hier fietst! Veel mensen hebben een ‘Holland’-fietsje met een heel simpel slot waar ze vaak ook nog eens geen gebruik van maken. Heel licht dalend fietsen we verder, het gaat als een speer, we fietsen kop over kop met gemiddeld zo’n 25 kilometer per uur. Zo’n 30 kilometer voor Cremona hebben we een watertekort. Er is nog een halve bidon en het is heet. Alle winkels blijken dicht op dit moment van de dag (15:00). Gelukkig biedt een café uitkomst: we kopen twee blikjes cola en mogen gratis ons water bijvullen. Met water uit de kraan. Eigenlijk zijn we er een beetje huiverig voor, maar ja, als de nood het hoogst is…De barvrouw zegt dat het prima te drinken is, en daar moeten we dan maar op vertrouwen. Cremona is de eerste grotere stad die we aandoen op de Po-vlakte. Een vrij compacte stad met een mooi plein, verder was het toen wij er waren vrij stil. Na de stad gaat de weg kaarsrecht verder. Kilometers lang niets anders dan maïsvelden, soms een boerderij, soms een groepje huizen, heel af en toe een bocht. Maar bovenal kilometers lang alleen. Een leuke bijkomstigheid van deze omgeving is dat we er om 10:00 ’s ochtends al 35 kilometer op hebben zitten, en om 13:00 al 80! De tweede stad waar we langskomen is Modena. Wat de stad van de Ferrari’s en andere luxe auto’s moet zijn, is voor ons vooral een hel om binnen te komen. We kunnen de bewegwijzerde route niet vinden en de Italianen die we onderweg aanspreken hebben werkelijk geen idee waar we zitten op de kaart (huh?!?), waardoor we op eigen houtje de stad moeten zien te bereiken…Min of meer toevallig komen we op de weg naar de camping, waardoor we toch nog voor het donker onze tent op kunnen zetten.

De stad uit gaan we via een oude spoorrails. Het fietst prima: vlak, beschut en goed wegdek. Na zo’n 24 kilometer komen we in de Appenijnen. Van 100 meter boven zeeniveau moeten we naar 750 meter klimmen en dat in 24 kilometer. Helaas is het wat heiig, zodat we weinig meekrijgen van het prachtige uitzicht dat er ongetwijfeld moet zijn. De volgende dag klimmen we verder naar de pashoogte van 895 meter maar stijgen volgens de routebeschrijving door tot 898 meter. En ja, what goes up, has to go down en dus dalen we daarna weer af. Dit keer wacht ons in het dal een toeristisch kuuroord waar we gelukkig snel weer uit fietsen om weer te mogen gaan klimmen. Zo komen we op één van de mooiste stukken van de tocht: de SS632. Een prachtige weg door een nauwe vallei met heuvels, huizen met tuinen vol hortensia’s en niet al te veel verkeer.

Opnieuw mogen we fiks afdalen, zelfs tot 15%! Helaas is het wegdek hier van niet al te best kwaliteit, zodat we behoorlijk bij moeten remmen. We zoeven zo de vlakte van Pistoía in. Direct hebben we het gevoel dat we in Toscana zitten, de kleuren, de gebouwen, de sfeer in de stad. We kijken even rond, brengen een bezoekje aan de Duomo en gaan dan weer verder. De etappe van vandaag eindigt met een klim naar 350 meter. Veel bochten, lekker beschut. Een prima klim dus! ’s Avonds barst een fikse hagel- en onweersbui los met hagelstenen zo groot als suikerklontjes! De volgende dag is ons doel Florence. We dalen eerst weer flink maar blijken dan fout te zitten, waardoor we weer moeten klimmen.

We fietsen nu echt door Toscana: glooiende heuvels, veel groen, olijfboomgaarden, wijngaarden, mooie uitzichten,…Een stukje rijden we onverhard (lees: over een heel smal zandpaadje, overgroeid door gras) over een dijk langs de rivier de Po die hier niet meer voorstelt dan een iets wat groot stroompje. We stijgen nog een eindje en vlak voor we Florence inrijden, eten we nog een heerlijk stuk Foccacia bij een klein winkeltje. Een man vertelt ons dat het nog maar vijftien minuten is tot de stad. We geloven er niets van, maar als we op weg gaan, blijkt het echt nog maar even fietsen te zijn. Even moeten we door een stukje drukke voorstad, maar al gauw komen we op een mooie weg, een brede laan met naaldbomen, met even later een nóg mooier uitzicht: van bovenaf fietsen we de stad binnen! We maken een foto op het Piazzale Michelangelo, een mooie plek voor een overzicht over de vrij compacte stad.

Omdat we Florence al eens een paar dagen bezocht hebben, gaan we op onze rustdag vooral slenteren zonder echt ergens in te gaan. Bezienswaardigheden zijn natuurlijk de Duomo en de daarnaast staande Campanile (toren, te beklimmen) maar vooral ook het Battisterio, want niet alleen de bronzen deuren van dit gebouw zijn prachtig, ook de binnenkant is indrukwekkend. Natuurlijk mag een wandeling over de Ponte Vecchio niet ontbreken. De Boboli-tuinen zijn een heerlijke plek om even uit te rusten. Het spreekt voor zich dat de vele kerken en musea ook een bezoekje waard zijn!