Het is zondag 18 juli 2004. 13:30. Maastricht. Een beetje wiebelend nog draaien onze benen de eerste rondjes van de vakantie. Het station van Maastricht vormt het officiële beginpunt van de fietsroute “Onbegrensd fietsen van Amsterdam naar Rome” van Paul Benjaminse. Op deze plek begint onze tocht door 10 Europese landen.

Al vrij snel bereiken we de eerste klim van de reis, de Bemelerberg. Een heerlijke klim, niet lang en lekker beschut. We kamperen op camping “Het Bovenste Bos”, een leuke boerencamping niet ver van de route.

Stijgend en dalend rijden we richting de Hoge Venen. Een bijzonder natuurgebied tussen de Ardennen en de Eifel in. Het is erg rustig en groen. Min of meer onverwacht belanden we in de afdaling langs het Lac d’Eupen. Door de rijen sparren langs de weg kunnen we al zoevend nog net een blik werpen op het mooie stuwmeer. Dan is het weer klimmen geblazen. Even later gaan we op zoek naar het befaamde zijbeekje van de Hill. Wij moeten er enigszins doorheen waden en bereiken dan het hoogste punt van de Hoge Venen: 640 meter! Het volgende stuwmeer waar we langs komen is leeggepompt, erg onwerkelijk. Ook langs dit Lac de Bütgenbach, zoals het heet, loopt een mooie, rustige weg. Bij Steinebrücke fietsen we onder de snelweg door, een onverhard pad op. Het is wat modderig door de regen van vandaag, waardoor we slippend en slingerend voorzichtig vooruit gaan. Bij Steffenshausen draaien we linksaf voor een wat langere klim. De helling is heel regelmatig en niet druk, klimmen gaat zo heel gemakkelijk.

Na Lützkampen, in Duitsland, fietsen we een tijdje over een vlakte. Het is grauw weer en het waait wat. Dat maakt dit stuk vrij saai. Maar zoals zo vaak volgt ook hier een beloning: de afdaling naar Dasburg-Pont. We moeten tijdens het dalen zo nu en dan behoorlijk remmen om niet tegen de Mercedes op te botsen die met een slakkengangetje van de heuvel kruipt. Beneden volgen de laatste 20 kilometers tot Vianden.

Over een mooie weg met links van ons de rivier de Our en rechts van ons een beboste helling fietsen we slingerend Vianden tegemoet. Wat precies de charme is van dit kleine plaatsje dat leeft van de Nederlandse toeristen blijft ons altijd wat duister, maar leuk is het er wel! Na een stukje onverhard voert de route verder over een zelfde soort weg als Vianden in: slingerend met de rivier mee. Het eerste stuk daalt licht, het tweede stuk stijgt licht; het fietst optimaal! Via deze weg komen we terecht in het bekende Müllerthal, dat ook wel bekend staat als Klein Zwitserland. Een heel nauw dal waar nauwelijks zonlicht in binnendringt en waar heel veel wandelpaden en watervalletjes zijn.

Bij Wormeldange steken we de rivier de Moezel over en rijden zo Duitsland weer in. We rijden tussen de rivier en de spoorweg over een vrijwel verlaten fietspad. De route is hier vlak en tegen de hellingen staan wijngaarden vol Moezeldruiven. Omdat wijngaarden op deze manier voor ons niet echt iets toevoegen aan de omgeving, verbazen we ons vooral over de vele ‘wazige’ campings waar we hier langs fietsen: velden met gras langs de waterkant waarop veel lang niet onderhouden caravans staan.

Zo bereiken we Sierck-les-Bains, waar we op de gemeentecamping naast de rivier de nacht doorbrengen. ’s Avonds is het kasteel schitterend verlicht. Na Sierck gaat het glooiend verder en steeds dieper fietsen we het platteland van Frankrijk in. Na Aboncourt volgt een behoorlijk stuk ‘off road’ met veel stenen, plassen en modder. Het is écht prachtig maar veel harder dan 10/11 kilometer per uur gaat het niet. Als het asfalt terugkeert, volgen ook gauw de heuvels weer. En de graanvelden, kronkelweggetjes en verlaten dorpjes: écht Lorraine! Bij het Grand Etang de Mittersheim keert de route rechtsaf. Er volgt een stuk van ruim 20 kilometer jaagpaden. Wij zijn daar nooit zo gek op, maar dit jaagpad is, zeker in het eerste gedeelte, erg leuk. Links van het pad ligt het meer, rechts van het pad het Canal des Houillères. Iedere kilometer is er een sluisje met een wachterhuisje. Een paar kilometer voor Gondrexange moeten we een loopbrug over het kanaal over: achter tassen eraf en sjouwen maar! Dan volgt de eerste éch te col, de Col du Donon. Het eerste stuk is ondanks de hitte goed te doen. Het is heel rustig en de weg stijgt gestaag. We zitten min of meer ingesloten tussen twee bergkammen en heel af en toe fietsen we langs een paar huizen of een hotel. Het laatste stuk van de col bestaat uit haarspeldbochten met kilomterpaaltjes. We zien een bord met 767m en dan zijn we opeens boven! We eten de befaamde – hééérlijke – tarte aux myrtilles en beginnen dan aan de afdaling. We zoeven zo van de berg een aantal dorpjes door. De hoeken van de huizen staan wel heel dicht bij de weg; in combinatie met hard langsrijdende vrachtwagens is dat best een beetje eng…De volgende dag is het zaterdag: geen vrachtwagens dus vandaag! Voor we het weten staan we op de col de Steige. Wat stijgend niet veel voorstelt, blijkt in de afdaling super te zijn: zo’n 20 kilometer heerlijk afdalen! Bij Châtenois begint de route door de wijngaarden van de Elzas. Wij kiezen voor de vlakke variant van de route. Vorig jaar zijn we al langs alle dorpjes bov enin geweest, we zijn nu benieuwd naar wat zich op de vlakte bevindt. En ook deze dorpjes blijken stuk voor stuk karakteristiek. Kinderkopjes, houten vakhuizen, gezellige straatjes,…In Réguisheim begint het: recht, écht recht, zo ver je kunt kijken! Langs maïsvelden met sproeiers waarvan er één over de weg sproeit en gelukkig net wegdraait als wij langskomen. Dan gaan we ’t Forêt Domaniale de la Hardt Nord in. Opnieuw alleen maar rechtdoor. Wel makkelijk; verdwalen zul je hier niet zo gauw doen! We slaan linksaf en fietsen, langs een kanaal, opníeuw rechtdoor. Bij Huningue slaan we af richting Basel. Door een park fietsen we de stad binnen. Opmerkelijk is dat je in Frankrijk nog door de natuur rijdt, dan de brug die de grens vormt overgaat en vervolgens direct de farmaceutische industrie inrolt. Beetje jammer na al dat natuurschoon.

Wij kunnen in Basel zelf – een stad die we overigens niet écht leuk vonden – de route heel slecht volgen. Daardoor hebben we een tijdje rondgereden door de stad. Wel een goede manier om er wat van te zien. Langs heel veel hele lelijke industrie en met vlak naast ons de tram/treinrails fietsen we tenslotte Basel uit. Op weg naar Kaiseraugst, waar we de volgende de dag ook een rustdag zullen houden.