Het is nog geen vijf uur 's ochtends als we vertrekken richting de grens. We worden met de auto tot Viersen gebracht, vanwaar we een hele dag zullen moeten treinen. Om 08:30 begint ons avontuur. Een monstertocht naar een land waar we beiden nog nooit zijn geweest. Vandaag zullen we vele malen moeten overstappen, maar ja, dan ben je ook voor 40 euro (Een schönes Wochenende-ticket van 28 euro voor twee personen en twee keer 6 euro voor de fietsen) van de Nederlands-Duitse naar de Duits-Tsjechische grens! onze eerste trein is perfect voor fietsers: een lage instap, nergens treden of drempels en veel ruimte voor de fietsen. De eerste twee keer overstappen gaan perfect, we hebben net genoeg tijd om naar het juite spoor te racen en onze fietsen in de juiste trein te rijden. Bij de derde keer gaat het fout. In Hannover willen we met de lift onder het spoor door, maar een gezin met een kind in een buggy is ons net voor. Hierdoor missen wij onze trein en moeten we twee uur op het station blijven wachten. De trein daarna heeft de vaart er ook niet zo in, waardoor we de volgende aansluiting óók missen (op 8 minuten na...). Uiteindelijk zitten we om 19:57 in de trein richting Dresden. We zijn kapot. Gelukkig hebben we de camping tijdens onze reis gebeld, en mogen we aankomen zo laat we willen. Dat is in ieder geval een grote geruststelling. Om 22:04 stappen we in de laatste trein van deze dag, richting Königstein, waar we rond een uur of twaalf aankomen. In het donker zetten we de tent op, en rond half één vallen we allebei als een blok in slaap.

De volgende ochtend worden we door de zon onze tent uitgebrand. Als we ons hoofd uit de tent steken, blijken we in een supermooie omgeving te zijn! Bergen, een rivier, een mooi stadje. We zijn de lange reis van de dag ervoor direct vergeten! Als we eindelijk écht beginnen, moeten we direct met een pontje de rivier over; aan de overkant fietsen we de Elberadweg: een vlakke, mooi beschutte route. Om in Decin te komen, moeten we weer de rivier over. Na een tijdje fietsen komen we bij de grens. Die stelt hier niets meer voor dan twee palen met de Tsjechisch vlag, maar toch. Als we aan de andere kant van de paal komen is alles anders. Minder verzorgd, minder bankjes langs het pad, maar wel net zo mooi! Dan moeten we opeens héél steil omhoog: zelfs lopend trekken we het nauwelijks! Tijdens de afdaling ontdekken we langzamerhand meer van (dit deel van) Tsjechië: overal staan hele oude Skoda's, mensen zijn aan het werk rond hun huisje, het lijkt alsof iedereen nog in van die oude schorten en broeken loopt. In Decin willen we een camping zoeken, we willen onze eerte etappe niet al te lang te maken om zo rustig kennis te kunnen maken met het land. Helaas is de camping die we in een gids hadden opgezocht overtroomd geweest te zijn en stelt het niet meer voor dan een hek met daarachter een vaag grasveld. We moeten dus op zoek naar iets anders. Uiteindelijk komen we bij een hotel uit. Op de zonneweide van het zwembad kunnen we kamperen. We zijn de enigen op dit terrein en hebben ook niet echt het idee dat er mensen in het hotel aanwezig zijn. Best spannend dus, zo'n eerste nacht.

De hele nacht regent het en omdat we nog helemaal niet zo zeker zijn van onszelf in dit land, besluiten we te kijken of er vanuit Nebocady, waar we hebben overnacht, een trein gaat. Met gebruik van wat gebaren en een paar woorden Duits en Engels, begrijpen we dat we op een uur of twaalf met de trein naar Litomerice kunnen. Dat doen we dan ook maar. Met behulp van ons boekje "Tsjechisch op reis" kunnen we door zinnetjes aan te wijzen, ontdekken of we moeten overstappen ja of nee. Een vrouw zegt iets met Usti, gelukkig wil een jongen ons helpen. Als het treintje aan komt rijden, zien we wel iets anders vervelends: de ingang is veel te smal en vooral ook veel te hoog! Gelukkig krijgen we de fietsen met een beetje hulp van de conducteur toch naar binnen. In Litomerice gaan we op zoek naar een hotel/kamer/appartement. Voor 1000 kronen vinden we een superplek: een slaapkamer, hele grote woonkamer, keukentje en douche mét ligbad én de volgende morgen ontbijt! Dezelfde middag nog, gaan we in de stromende regen naar Terezin (Theresienstadt), een kamp uit de Tweede Wereldoorlog. We zijn allebei erg onder de indruk...

Het ontbijt bij ons appartement is perfect: omelet, broodjes met jam en honing, salade, thee, koffie...Als we op weg gaan fietsen we opnieuw over een geasfalteerd fietspad en dan verder door een wijngaard en later door velden; het is prachtig en zeer rustig! Als we even later 'fout' fietsen, gaan we binnendoor verder en dat betekent klimmen! De klim is lang en geleidelijk en heerlijk in de schaduw! Als we aan de afdaling beginnen, is Melnik al zichtbaar: de toren en de wijngaard op de heuvel. De stad is prachtig, heel sfeervol en met een mooi uitzicht over de omgeving. Al gauw ontdekken we dat de prijzen hier nog heel laag zijn: als we op een terrasje zitten nemen we dan naast een biertje ook nog een mozarellasalade...Als we dan donkere wolken zien aankomen, gaan we snel terug naar de tent. Als de bui voorbij is, wordt het snel weer warm en kunnen we toch heerlijk buiten eten.

En ook de volgende ochtend branden we de tent uit! Helaas zitten er ook hele donkere wolken in de lucht...vooralsnog blijft het droog en als alles ingepakt is, gaan we opweg. Een tijd lang houden we het droog en fietsen we prachtig, maar dan wordt het wel heel donker en zijn we nét voor de bui een cafeetje binnen gegaan. Het is een soort rechthoekige 'kamer' met allerlei bierdrinkende mannen! Wij nemen een cola en als het droog is doen we de regenpakken aan (tegen het opspattende water als er vrachtwagens langsrijden) en gaan er vandoor; we voelden ons in het café toch wat opgelaten ;-) Al gauw komen we dichter bij Praag, het wordt wat heuvelachtiger, en als we de voorstadjes door zijn, dalen we met een superafdaling af richting de stad. We komen uit op een soort laan met wel vier campings. We fietsen we allemaal even voorbij en kiezen dan voor Fremunt: een redelijke achtertuin van een huis met een kleine wasgelegenheid en een afdakje. 100 meter van bus en tram en ongeveer 15 minuten van het stadscentrum!

Praag is schitterend, nog mooier dan we ons hadden voorgesteld! Mede daarom blijven we er iets langer hangen dan gepland. Omdat we geen verplichtingen hebben en zelf bepalen hoe we fietsen en waar we blijven staan, maakt het ook niet uit. En zo komt het dus, dat we na 3,5 dag Praag uiteindelijk tóch vertrekken.