Carretera Austral I
We beginnen met een cliche: foto’s laten nooit zien hoe mooi de werkelijkheid soms is. En in dit geval geldt dat voor ons compleet. Met zon zien de foto’s er altijd goed uit terwijl wolken het fotograferen soms lastig maken. Hier dus nog een zonnige foto.
Voor de mensen die niet weten wat de Carretera Austral is, volgt hier eerst een korte beschrijving (voor de fietsers onder ons is dit natuurlijk gesneden koek ). In de Pinochet-jaren is besloten alle delen van Chili door middel van een ’snelweg’ met elkaar te verbinden. De Zuidelijke Snelweg, oftewel Carretera Austral, was hiermee geboren. Het zou een weg moeten worden van ruim 1000 kilometer door ongerepte wildernis, door regenwoud, langs gletsjers, langs wildestromende rivieren en door nieuw te bouwen nederzettingen naar het zuiden. Deze weg is onder fietsers mythische proporties aan gaan nemen vanwege de autoluwheid en schoonheid. Tegelijkertijd wordt hij door velen gevreesd omdat het hier altijd regent, vanwege de soms bar slechte ripio en door de weinige voorzieningen onderweg (geen supermarkten, geen winkels, geen overnachtingsmogelijkheden, etc. etc.).
Natuurlijk willen wij de Carretera Austral ook zelf beleven en dus gaan we vanaf Futaleufu met kortgeknipte kopjes richting de Carretera.
De eerste 80 kilometer voor we op de eigenlijke Carretera Austral zitten, zijn erg mooi. De weg is smal, slingert tussen hoge bergen door langs de Futaleufurivier (schijnt erg goed te zijn voor rafting) naar beneden.
In Villa Santa Lucia gebeurt het onvermijdelijke : binnen 10 minuten verandert de strakblauwe lucht in een Carretera-proof grijze wolkendeken. Gelukkig blijft het wel droog en fietsen we de eerste kilometers over ‘De Snelweg’. Overigens dient het begrip snelweg hier met enige flexibiliteit te worden geinterpreteerd. Soms is de weg niet breder dan 1,5 meter!
Na twee dagen fietsen komt een hoogtepunt in onze fietscarriere. Zoals wel vaker worden we hierbij enorm geholpen door ‘het geluk’, dat weer eens aan onze zijde staat. ’s Avonds komen we in de stromende regen in Puyuhuapi aan. We weten dat we de volgende dag door een mooi natuurpark komen waar ook verschillende spectaculaire gletsjers te bewonderen zijn. De volgende ochtend is het nog steeds druilerig maar wel beter dan gisteren. Na ongeveer 20 kilometer komt de afslag naar de Ventisquero Colgante, de Hangende Gletsjer, die door het broeikaseffect helaas niet meer helemaal hangt. Wij hebben het geluk dat de gletsjer zich na een aantal dagen weer eens door de wolken heen laat zien.
Het is een adembenemend gezicht waarbij we elkaar bijna niet kunnen verstaan door de bulderende kracht van het smeltwater dat in twee rivieren naar beneden komt. Hier voelen we ons hele kleine mensjes in een overweldigende natuur.
De dag blijft fantastisch omdat we een klim (met 16 haarspelden) krijgen waarbij we continu uitzicht hebben op een ijskap met verschillende gletsjers. Gelukkig blijft het de hele klim droog, waardoor het zweet min of meer fatsoenlijk zijn weg ons lichaam uit kan vinden. Eenmaal boven begint het weer te regenen. We hebben dus echt geluk gehad vandaag!
De koude afdaling door de groene Piedra el Gato is wederom erg mooi. In de volgende twee dagen fietsen we naar de enige stad van betekenis aan de Carretera: Coyhaique. Hier genieten we van alles wat een stad te bieden heeft: we eten de hele dag, doen enorme inkopen, slapen in een heerlijk bed bij een geweldige gastvrouw en chillen heel veel – in de zon – met andere fietsers. Dit is toch wel heel fijn na dagen ‘niets’.
Geplaatst door JW & Gu op 19/02/08 om 16:09