Carretera Austral II
We beginnen opnieuw maar weer met een cliché: eerst zien, dan geloven. In onze eerste Carretera update schreven we over de regen die hier overvloedig zou neerdalen: eigenlijk nog niets van gemerkt. Eerst zien dan geloven. Onderweg ontmoeten we regelmatig andere fietsers. Het uitwisselen van informatie over de staat van de weg en de stijgingen en dalingen is dan vaste prik. Als we een enorme afdaling van 15 km. voorgespiegeld krijgen waarvan we in praktijk zo´n 10 km. moeten klimmen (zie onder) denken we opnieuw: eerst zien, dan geloven !
Nadat we zijn uitgezwaaid door onze lieve gastvrouw in Coyhaique fietsen we de laatste 100 kilometer verhard voor opnieuw een lange tijd. De wind staat gunstig en we zoeven heuvel op en vooral heuvel af (snelheidsrecord eindelijk weer eens gebroken ) in één keer door naar Villa Cerro Castillo.
Vanaf daar wordt de weg weer ripio. Slechte ripio. Erg slechte ripio. En steil, het eerste stuk. Tel daar een straffe wind tegen bij op en je komt niet sneller vooruit dan een paar kilometer per uur. Na twee uur fietsen hebben we slechts 13 kilometer afgelegd… Gelukkig wordt de weg daarna beter en fietsen we redelijk beschut voor de wind. Een dagje later wordt alles helemaal perfect: de wind is ons gunstig gestemd en de stenige ripio heeft plaats gemaakt voor een keiharde ondergrond.
In Puerto Tranquilo kamperen we aan het meer. We hebben de meest waanzinnige uitzichten over het knalblauwe water en warmen ons ´s avonds aan het kampvuurtje van Nicole en Ube, die noordwaarts fietsen.
De tocht naar Puerto Bertrand is één van de spectaculairste qua berguitzicht tot nu toe. De weg is weer minder maar het uitzicht des te mooier: de lucht is blauw, de zon straalt en wij hebben pal voor ons uitzicht op de Campo de Hielo Norte, één van de twee grote ijskappen in Chili.
Als we het uitzicht achter ons laten, moeten we nog een paar fikse heuvels over voordat we in Puerto Bertrand een hospedaje annex camping vinden. Een kamer is hier praktisch even duur als een kampeerplekje en aangezien het ´s avonds feest is in het ieniemienie dorpje (180 inwoners) en we graag wat willen slapen, nemen we lekker een kamer.
Naar Cochrane fietsen we enkele onmogelijk steile hellingen op. Zelfs sterke auto´s hoor je puffen om omhoog te komen en wij slippen dan ook regelmatig over de losliggende keitjes. We krijgen wel wat terug voor ons geploeter: een heel ander landschap dan tot nu toe op de Carretera. We volgen een rivier die door een diepuitgesneden dal stroomt en de heuvels rondom ons zijn droog en geel, in tegenstelling tot de meeste andere heuvels tot nu toe. Onderweg krijgen we te horen dat ons 15 km. afdaling staat te wachten naar Cochrane. Helaas blijkt het vooral klimmen te zijn, met af en toe een stuk afdalen (zie boven).
In Cochrane blijven we een halve dag stilstaan om aan de fietsen te sleutelen. In ´de winkel die alles heeft´ kopen we nieuwe trappers voor JW. Ook worden er remblokjes vervangen en wordt alles eens flink in de olie gezet. Dat was wel nodig ook.
Koken gaat hier vaak nog op een ´houtfornuis´, in Nederland iets ´luxe´, hier de meest economische optie
Als we aan de laatste 200 km. van de Carretera beginnen, vrezen we voor het ergste. De weg het dorp uit is bar en bar slecht. Gedurende 5 km.
Daarna wordt´ie zienderogen beter en eigenlijk komen we tot de conclusie dat de ripio nog nooit zo goed is geweest. De uitzichten blijven spectaculair en we komen weer door een regenwoud.
Het stuk vlak voor Puerto Yungay is één van de mooiere stukken die we fietsen. Als we ´s avonds in de mirador even voorbij de afslag naar Tortel kamperen en een fantastisch uitzicht over de omgeving hebben, is de Carretera helemaal geslaagd!
De laatste 100 km. naar Villa O´Higgins mogen we nog een aantal keer flink aan de bak. De weg stijgt een paar keer een dal uit, de ene keer door middel van een leuke klim, de andere keer door middel van een min of meer rechte weg langs de bergwand. Steeds is het erg rustig en zijn de uitzichten over gletsjers, meren en watervallen die overal uit de bergen komen gestort geweldig!
Villa O´Higgings is het eindpunt van de Carretera Austral. Na 1247 km. houdt de weg hier op. Letterlijk, want hij eindigt in het Lago Villa O´Higgings. Daarover in de volgende update meer!
Geplaatst door JW & Gu op 7/03/08 om 16:31