De eerste 1.000 km. (en meer, ondertussen)

Vorige week kwamen we in het vulkanengebied. Sinds die tijd hebben we ontelbare uitzichten op verschillende vulkanen gezien, de één nog mooier en indrukwekkender dan de ander.

We kregen het echter niet voor niets. Soms waren het alleen de keien die het ingewikkeld maakten, soms ook de stijgingspercentages.

We fietsen van Curacautín met een grote boog om de Llaimavulkaan heen. Al dagen horen we het geroezemoes over het feest van het jaar in Lonquimay. Wij dus regelen dat we daar zijn op dé dag, met zelfs een gereserveerde kamer ´in het centrum´. Wat blijkt: Koninginnedag in Koudekerke (een kleine dorp op het Zeeuwse platteland, sorry Lennart ) is nog een grootser feest! Gelukkig was er natuurlijk wel een Plaza met genoeg schaduw, waar we dan ook heerlijk ons boekje hebben liggen lezen.

Op weg naar Lonquimay komen we de eerste fietsreizigers tegen. Als we net over een flinke pas over zijn, komen we twee zwetende, puffende fietsers tegen. Een Fransman en een Argentijn (uniek in zijn soort?). Het is altijd fijn om te zien dat anderen het ook niet gemakkelijk hebben!

Na het opfietsen van een pas zijn we moe, dat kun je hier dan ook wel zien, haha.

De weg naar Icalma is opnieuw heuvelachtige maar de staat van het ripio is gelukkig goed. We fietsen bijna helemaal alleen tussen de Araucaniabomen en genieten daarna van de rust aan het meer van Icalma.

´s Avonds maken we een heerlijk warm vuurtje (ja Jorg, wij kunnen het ook!)

De twee dagen na Icalma fietsen we over matig ripio (in onze ogen soms bizar slecht ) naar Villarrica.

Na 1200 kilometer fietsen, voor een groot deel over stenen, af en toe door glas over de vluchtstrook wordt JW´s band geveld door… een omgevouwen nietje…grrr….

Na een halfuurtje fietsen we weer rustig verder, op een paar heel vervelende heuveltjes na…

Villarrica is een supertoeristische plaats, maar is ook wel te verwachten met dit uitzicht.

Geplaatst door JW & Gu op 25/01/08 om 12:36