De vlucht uit Bariloche naar Los Alerces

Nadat al onze kleren weer heerlijk ruiken en droog in de tassen zitten, gaan we op 3 februari opweg naar San Carlos de Bariloche. We willen daar vanalles kopen en doen, maar eerst moeten we nog 80 kilometer fietsen. Onderweg blijken dit de minst leuke kilometers tot nu toe te worden, met name de laatste 20 kilometers die over de bizar drukke en bizar smalle Ruta 40 gaan. Achteropkomende automobilisten toeteren en verwachten dat je binnen 2 seconden de onverharde berm inrijdt (wat wij dus niet van plan waren ).

Bariloche bevalt ons niet, waarschijnlijk doordat we nog chagrijnig zijn van de drukke weg (zelfkennis…). We besluiten dezelfde dag nog verder door te fietsen naar het zuiden, wat een erg goede beslissing blijkt te zijn. We komen op een veel rustigere weg te fietsen langs een prachtig meer waar we kunnen kamperen aan een strandje. De volgende anderhalve dag fietsen we over een verharde weg richting het zuiden totdat er een moeilijke beslissing komt: onverhard door het prachtige Los Alerces park of nog een paar kilometers verhard.

We besluiten naar Los Alerces te gaan en na drie dagen van over de 100 kilometer, waarvan ruim 40 kilometer kniehoog gravel waar je fiets in wegzakt, staat we op een heerlijke camping, zelfs met ontbijt, vlak voor de ingang van het park.

De volgende dag fietsen we het park in. JW zeurt al vanaf kilometer 1 over ‘pap in zijn benen’ wat spontaan erger wordt als we bij het eerste supermooie meertje komen waar je ook kunt zwemmen. Gudrun is hier gelukkig makkelijk te overtuigen waarna we alleen nog van het meertje naar de douche gekropen zijn.

Het park blijkt de volgende dagen alle moeite van het onverhard fietsen waard te zijn. Het is echt fantastisch mooi, we fietsen langs superblauwe meertjes, maken verschillende wandelingen met uitzicht op gletsjers, we zwemmen, fietsen over rustige ripio en genieten 2000 procent!

Vanuit het park fietsen we via Trevelin (bedankt Ben en Heleen, voor de supergrote pizza! ) naar de grens met Chili bij Futaleufu om te beginnen aan de Carretera Austral. De weg is overigens schitterend waarbij vooral het zicht op een wit paard op een Patagonische vlakte met hoog daarachter de Andes indrukwekkend is. 

De weg zakt als het ware in een gat in de Andes waar wij dus heerlijk mogen afdalen………ware het niet dat de tegenwind dit gat ook gevonden heeft…en we dus zelfs bergaf moeten bijtrappen.

Geplaatst door JW & Gu op 19/02/08 om 15:51