Het Merengebied

Vanuit Villarrica gaan we richting het Chileense en Argentijnse merengebied, maar voor we richting de Argentijnse grens gaan worden we nog getrakteerd op wat spectaculaire zichten op de verschillende vulkanen:

We fietsen vanuit Panguipulli een eind over een geasfalteerde weg die er pas een jaar of twee schijnt te liggen. Vlak voor we de ripio weer op knallen komen we nog langs een cafeetje in Zwitserse stijl. Het is op het heetst van de dag (meer dan 30 graden), we fietsen in de brandende zon en we weten dat we na dit café een tijdje niets tegen zullen komen. Als er dan ook nog koude cola op ons staat te wachten, kunnen we niet anders dan onze fietsen parkeren en een tijdje op het terras zitten – met uitzicht op het meer.

De ripio richting het meer van Pirihueico ligt er super bij (voor het grootste gedeelte). We hadden gehoord dat er net onderhoud was uitgevoerd, en meestal betekent dat niet veel goeds, voor fietsers niet in ieder geval… Dat lijkt hier precies tegenovergesteld: de weg bestaat voornamelijk uit gravel en het voelt bijna alsof we op asfalt fietsen.

In Puerto Fuy nemen we de boot naar de Argentijnse grens. De tocht duurt zo´n anderhalf uur en hoewel de uitzichten heel mooi zijn, hebben we na ongeveer 20 minuten toch wel weer zin om op de fiets te stappen… De boot is overvol met auto´s en mensen – door een probleem eerder die ochtend is de boot eerder niet vertrokken, vandaar.

Gelukkig hebben we van al die auto´s geen last als we aan de andere kant van het meer verder fietsen. Al gauw fietsen we rustig naar de grens. Het is hier supermooi, aan weerszijden van de smalle weg staan dichte bossen en we fietsen wat op en neer. Na de grens (geen problemen, we mochten zo doorfietsen) wordt de weg breder en ook iets minder van kwaliteit, maar nog steeds goed te doen.

In San Martin de los Andes fietsen we het asfalt weer op en komen we in het Argentijnse merengebied terecht. Aan alles is te zien dat dit het rijkste gedeelte van Argentinië is; overal dure auto´s, dure winkels, grote huizen van steen,…

We fietsen de Ruta de los siete Lagos, de zeven-meren-route. Erg populair bij toeristen, maar toch nog redelijk rustig. De weg slingert van het ene meer naar het andere en steeds hebben we mooiere uitzichten over de verschillende meren.

Halverwege het stuk naar Villa la Angostura is de weg een kilometer of 50 onverhard. De weg is stoffig, maar supermooi. Hij loopt opnieuw door een dicht bos en we dalen een heel eind af. Er zijn hier om de haverklap campings, zowel gratis als betaald, en vaak zit er een proveduria bij waar je wat eten kunt kopen.

De eerste echte supermarkt na San Martin is echter in Villa la Angostura. Daar kopen we ons een heerlijke brunch (een ontbijt op koekjes is toch niet echt ´je van het´ ). Als later blijkt dat er direct naast de supermarkt ook een camping ligt, is de beslissing snel gemaakt. We blijven een dag in Angostura omdat we veel te veel moeten doen, onder andere de was, want werkelijk alles zit onder de stof en de geur die we om ons heen hebben moet ook niet al te aangenaam zijn…

Geplaatst door JW & Gu op 2/02/08 om 13:04