Het pad naar Argentinië

In Villa O´Higgins houdt voor de meeste mensen de Carretera Austral op. Auto´s moeten hier omkeren omdat de weg niet verder gaat. Voor wandelaars en fietsers is er een andere optie: met een bootje over het Lago O´Higgins en dan over een pad naar Argentinië. We hebben al veel verhalen over dit pad gehoord en afhankelijk van het type fietser dat erover verteld is het ´goed te doen´ tot ´totaal onmogelijk´. We zijn dus erg nieuwsgierig als we op zaterdag 1 maart ´s ochtends in de vroegte de laatste 7 kilometer van de Carretera Austral richting de boot fietsen!

In Villa O´Higgins hebben we fietsers ontmoet die ook op zaterdag met de boot mee willen (in de zomer zijn er 3 afvaarten per week, vanaf 1 maart nog slechts één, op zaterdag) en uiteindelijk doen we het stuk van O´Higgins tot El Chaltén in Argentinië min of meer met z´n zevenen.

De boot doet er zo´n 2,5 uur over om bij Candelario Mansilla te komen. De tocht begint rustig maar het laatste stuk varen we schuin tegen de wind in, waardoor het bootje behoorlijk begint te schommelen :S Candelario Mansilla bestaat uit niet meer dan een grenspost en een estancia waar je kunt slapen, douchen, kamperen én brood kunt kopen. Het belangrijkste wat deze plaats te bieden heeft zijn echter paarden die bagage over het pad naar het volgende meer kunnen brengen.

Wij willen wel graag zo´n paard voor onze tassen en krijgen te horen dat we tot de volgende morgen 9:00 moeten wachten. Als wij de volgende ochtend netjes om 9:00 klaar staan, is er nog geen paard te zien. We vrezen dat we het zonder zullen moeten doen, maar als iemand navraag gaat doen, blijkt de ´paardenman´ rustig te zitten ontbijten en nog niet echt aanstalten maakt om actie te ondernemen. Wel zegt hij dat er genoeg paarden zullen zijn. Later blijkt dat de man de hele nacht op pad is geweest om de paarden te zoeken in de bossen rondom de estancia…

Zonder tassen maar met fiets vertrekken we dus met de andere fietsers opweg naar Argentinië. Het eerste stukje langs het meer kunnen we fietsen, al liggen er wel wat losse keien. Na de grenspost is het pad afwisselend goed en redelijk en kunnen we opnieuw grote stukken fietsen. Tot zover is er nog geen groot voordeel van het huren van een paard.

Na de lunch – in de volle zon en met spectaculaire zichten op de berg Fitz Roy - waar we de andere fietsers ook weer tegenkomen, worden we al wat blijer met de paarden: het pad wordt onderbroken door een rivier.

De originele brug lijkt al jaren geleden ingestort te zijn en als alternatief liggen er wat losse planken over de rivier. Als één schaapje (fietser) over de planken de overkant bereikt, volgen er meer en zo wiebelen we alle zeven naar de overkant. Dit levert natuurlijk leuke situaties op met natte voeten en bijna in het water vallende mensen, maar gelukkig redt iedereen het

Het laatste stuk van het pad loopt door een bos.

Eerst is het nog redelijk fietsbaar en moeten we af en toe de fiets over een boomstronk tillen, maar de laatste kilometers zijn stukken pittiger. We zijn nu érg blij dat we het paard onze bagage laten meesjouwen! Het pad verandert in een sleuf van soms wel 75 cm. diep en slechts iets meer dan een fiets breed.

We manoeuvreren ons er doorheen, regelmatig met onze voeten op de randen steppend. Het is een hele ervaring en zonder bagage ook wel erg leuk (als een soort rodelbaan), maar we vragen ons ook regelmatig af hoe je dit stuk de andere kant (dus vanuit Argentinië) overleeft. Het pad gaat dan zo´n 6 km. best steil omhoog door de smalle sleuf. Waarschijnlijk doe je er dan wat langer over dan de paar uurtjes die wij nodig hadden…

Tussen de bossen door kunnen we Fitz Roy alwéér zien…

Eenmaal aangekomen bij de Argentijnse douane krijgen we nóg mooiere uitzichten op Fitz Roy, een berg die volgens de reisgidsen én locale bevolking eigenlijk altijd in de wolken zit maar zich nu in z´n volle glorie laat zien.

De boottocht over het Lago del Desierto (voor toeristen tegenwoordig een dagtripje) is een prima afsluiter van de dag met Fitz Roy die steeds dichterbij komt en gletsjers tussen de bergen om ons heen.

Geplaatst door JW & Gu op 11/03/08 om 16:48