Huyana Potosí, 6088m.

Na alle kilometers fietsen vinden we het tijd om de niet-getrainde spieren in ons lichaam weer eens aan het werk te zetten, en dus beklimmen we de 6088m. hoge berg Huyana Potosí.

Voor vertrek worden we gecheckt bij dokter Hugo Berrios, de eigenaar van de touroperator bij wie we de beklimming van de berg boeken. Hij kijkt onze hartslag en bloeddruk na en concludeert dat we goed genoeg geacclimatiseerd zijn om de beklimming te kunnen doen. We boeken een 3-daagse trip, waarbij we op dag 1 oefenen met ijsklimmen. We zullen dat niet echt nodig hebben tijdens de beklimming zelf, maar het is erg leuk om op een gletsjer te oefenen!

De middag van dag 2 staat in het teken van het eerste stuk stijgen. We klimmen over keien en een stukje sneeuw naar een kleine refugio (op 5315m.) waar we al vroeg (18.00u) in bed duiken en proberen wat te slapen. Proberen, want op deze hoogte gaat vooral JW´s hart heftig te keer. Gelukkig zakt de hartslag in de loop van de nacht weer naar normale waarden. We merken ook dat we op hoogte zijn als we ´moeten´ dineren: met veel moeite eten we ons bordje noodles met tomatensaus op…

In de volgende nacht gaan we om 01.30u opweg naar de top van de Huayna Potosí. Gezekerd gaan we in het donker op pad. Wij zitten met een touw vast aan gids Macario, Yoann en Markus hebben ook beide een eigen gids. We klimmen door de sneeuw soms steil soms bijna vlak richting de top. Af en toe houden we even stil om wat te eten en te drinken of om uit te puffen. In de buurt van de top betekent dat gemiddeld 20 stappen doen en daarna weer op adem komen. We voelen dus wel dat we bijna op 6000m. zitten! Zo ziet dat op adem komen er ongeveer uit (deze foto is van dag 2, in het donker is het niet zo makkelijk foto´s maken…). 

Het is waanzinnig om de top steeds dichterbij te zien komen en als we beginnen met het laatste stuk, voelen we ons bijna echte bergbeklimmers. Het is steil en het pad is erg smal. Vlak voor de top lopen we over een erg smalle richel met aan beide kanten een diepe afgrond. JW krijgt enorme hoogtevrees en ziet het bijna niet meer zitten om verder te gaan. Gelukkig stapt hij dapper door en om 06.10u bereiken we de top! Het is een klein plateautje met aan alle kanten uitzicht naar de omgeving ver onder ons (o.a. Titicacameer, El Alto, bergen). We wachten tot de zon opkomt en gaan dan terug naar beneden.

Het eerste stuk afdalen is wederom spannend, de rest is vooral erg, érg mooi (en zwaar voor de knieen…). Als we rond 11.00u weer terug zijn bij de eerste refugio (4730m.) zijn we moe, maar érg voldaan!

Geplaatst door JW & Gu op 22/06/08 om 22:04