Lagunas, droomlandschappen en kou…

San Pedro is een gek dorp. Niet alleen door de vele toeristen, ook door de voorzieningen. Zo is er niet één, maar zijn er twee pinautomaten. Dat klinkt heel prettig, en als ze allebei werken is dat ook heel fijn. Maar…als niet één maar beide pinautomaten er mee ophouden wordt het toch wat ingewikkeld.

Het hele weekend is er geen peso uit de muur te halen in heel San Pedro en dus besluiten we op maandag met de bus naar Calama te gaan. Daar kunnen we geld halen en boodschappen doen. Dat laatste is wel nodig, want we zijn van plan een flink aantal dagen van de bewoonde wereld weg te gaan als we van San Pedro naar Uyuni in Bolivia trekken. We kopen dus wederom véél eten…

Na een soort ´laatste avondmaal´ met onze reisgenoten Dave en Markus én twee Franse fietsers, Bénédicte en Patrick (zie links), slapen we voor de laatste avond op 2500m. De volgende ochtend vertrekken we niet al te vroeg richting de Paso de Jama. De weg is recht en de stijgingspercentages pittig (of onze tassen érg zwaar, dat kan natuurlijk ook). Al met al is het een saaie dag (amper een bocht gezien), maar we weten dat Bolivia dichterbij is dan ooit… Voor we Bolivia in kunnen, moeten we eerst verder klimmen tot ongeveer 4650m. Dan dalen we af tot de grens, waar we behoorlijk snel alle vier onze stempel krijgen. We hebben dan het asfalt verruild voor ripio. Gelukkig is de kwaliteit nog behoorlijk goed en kunnen we verder afdalen naar de ingang van het nationaal park. Bij een refugio een eindje verderop vullen we ons water bij en staren we met open monden naar Laguna Blanca, de eerste lagune.

De eerste nacht kamperen we op een ijzig koud stuk tussen Laguna Blanca en de nog mooiere Laguna Verde. ´s Nachts wordt het -17 (!) en als we wakker worden zijn de flessen die we niet in veiligheid hadden gebracht volledig bevroren en hebben we ijs op de binnentent en op onze slaapzakken. Gelukkig zijn we zelf nog redelijk warm gebleven. ´s Ochtends worden we wakker van wel 15 tourjeeps met toeristen die allemaal naar Laguna Verde komen kijken. Hoewel het nu windstil is en de reflectie van de vulkaan in het meer prachtig is, vonden wij het de vorige avond, toen er verder helemaal niemand in de buurt was, tóch mooier…

Als de zon eenmaal weer wat sterkte heeft gevonden, warmen ook onze voeten weer op en gaan we opweg naar de volgende lagune. We moeten een pas van 4700m. over maar de weg is nog steeds erg goed en de stijgingspercentages niet al te barbaars. Als we vanaf boven zicht krijgen op de Rocas de Dalí en later de Salar de Chalviri, vallen onze monden alweer open van verbazing… Wat een schoonheid!

We dalen af naar de lagune en vinden bij het thermale bad een stenen huis. Omdat we inmiddels één zieke onder ons hebben (Dave), vragen we of we misschien binnen mogen slapen. Direct wordt een opslaghok leeggemaakt en wordt er een bed in elkaar getimmerd voor de zieke. Wij mogen in de ontbijtzaal voor de tourjeeps slapen, onder voorwaarde dat we de volgende ochtend om 5.30 opstaan… Hoewel dat erg vroeg is, vinden we een dak boven ons hoofd toch ook wel lekker. ´s Avonds liggen we met z´n drieën bijna 1,5 uur in het thermische bad van 30 graden. Een heerlijk warme maar vooral ook erg bijzondere ervaring. Buiten vriest het dat het kraakt en wij hebben het heerlijk heet in het water, waar behalve wij niemand anders is. De maan is bijna vol en de hemel is vol sterren… Genieten met een hele grote G dus!

De volgende ochtend is er niet veel meer over van de rust in het bad. Al om 7.30 stoppen de eerste jeeps vol toeristen voor een plons in het water en een ontbijt. Wij moeten helaas van de gelegenheid gebruik maken om een lift naar Uyuni te regelen voor Dave, die echt ziek is. Gelukkig kan hij met al z´n spullen mee op een jeep die direct naar Uyuni rijdt. Met z´n drieën gaan we verder. De weg wordt slechter en de wind is al vanaf ´s ochtends vroeg aanwezig.

De combinatie van wind, zand én een pas naar 4957 maakt dat we erg lang bezig zijn om omhoog te komen. Soms moeten we de fietsen duwen omdat we fietsend niet tegen de wind over de ripio omhoog kunnen komen. Uiteindelijk bereiken we de top. Vanaf daar blijft de weg nog zo´n 16 kilometer op hoogte en stijgen en dalen we wat. Als we de afslag naar Laguna Colorada nemen, hebben we 1,5 km. bijzonder slechte weg. Hoewel het afdalen is, kunnen we totaal niet fietsen door de vele losse stenen en het zand. Gelukkig wordt de weg later wel weer wat beter en kunnen we uiteindelijk afdalen tot een kloof vlak voor Laguna Colorada. Daar zetten we de tenten op. Dineren doen we deze dagen in onze voortent, die ruim genoeg is voor 4 en later 3 personen. Na het eten spelen we wat kaart maar rond een uur of 8 moeten we toch de slaapzakken in. Als we de volgende ochtend, wederom met ijs op de tent, wakker worden, is JW niet lekker. Even later wordt hij écht niet lekker en moeten ook wij besluiten een jeep naar Uyuni te nemen. Gelukkig is die vrij snel geregeld en in zes uur hobbelen we via Villamar en de Valle de las Rocas terug naar de bewoonde wereld, Markus alleen achterlatend…

Eenmaal in Uyuni vinden we gelukkig snel een schofterig (voor hier) duur hotel. Gelukkig krijgen we daar dan wel een warme douche, verwarming, goede bedden en kabeltv voor terug. JW kruipt direct in bed en als we even later zijn temperatuur meten heeft hij een heel flinke koorts (39.5). We zijn dus maar wat blij dat we in Uyuni zijn en niet ergens aan een laguna moeten kamperen!

Hoewel we onze tocht niet helemaal hebben kunnen affietsen, zijn we er zeker van dat we de mooiste dagen hebben gehad. We hebben extreem genoten van het betoverende landschap, de desolaatheid en de lagunes. We hebben het koud gehad, we hebben gezweten, we hebben tegen de wind in geploeterd en we hebben ijzig koude afdalingen gehad, maar één ding staat boven alles: we hebben genoten! Inmiddels zijn we in Uyuni. We zullen hier blijven tot JW weer helemaal beter is en zijn dan van plan het laatste stuk van deze ´expeditie´ af te maken: de Salar de Uyuni befietsen.

ps: Gu is inmiddels ook een dag ziek geweest, we hopen dat Markus nog steeds gezond en wel op de fiets zit… We verwachten weer compleet (en beter) te zijn rond zaterdag. Dan zullen we de heerlijke pizza die hier te krijgen is zeker uitproberen!

Geplaatst door JW & Gu op 21/05/08 om 20:50