Los Glaciares (Fitz Roy & Perito Moreno)

Na de 1000 km. onverharde Carretera Austral zijn we toe aan een paar dagen ´iets anders´. In El Chaltén biedt zich direct ´iets anders´ aan, namelijk wandelen in het Nationale Park Los Glaciares.

Nadat we eerst op een middag naar de Mirador Laguna Torre zijn gewandeld vinden we onszelf wel getraind genoeg om de volgende middag de dagwandeling naar Laguna Los Tres en terug te maken . We huren dus een iets grotere rugzak en vertrekken rond een uur of één voor de wandeling van 25 km.

De uitzichten worden met de kilometer beter en als we uiteindelijk de steile beklimming naar Laguna Los Tres hebben overwonnen worden we beloond met een waanzinnig uitzicht op Fitz Roy, in de zon.

De lagune die ervoor ligt is turquoise van kleur en ijskoud en de snijdende wind die over de bergen en het daarachter liggende ijs van de Campo de Hielo Sur komt geblazen maakt het er niet warmer op. Toch blijven we een tijdje genieten van de rust en het natuurschoon.

Als we ´s avonds terug in El Chaltén zijn en onszelf trakteren op een heerlijke, grote pizza, kijken we elkaar tevreden aan: 25 km. wandelen? Makkie…
De volgende ochtend denken onze spieren daar echter iets anders over…met de conditie is na 3000 km. fietsen niets mis, maar we merken eens te meer dat je voor wandelen je spieren op een andere manier gebruikt dan voor fietsen!

Na nog een dagje relaxen gaan we verder naar El Calafate en de Perito Moreno gletsjer. Als we El Chaltén uitfietsen hoeven we bijna niet te trappen. De verwachtte westenwind laat van zich horen en voelen en we vliegen de 90 km. tot de splitsing met de Ruta 40 in 3,5 uur over. Als we dan de 40 opdraaien, krijgen we de wind schuin tegen. En als je over een kale vlakte fietst naast een meer, voel je ieder zuchtje wind dat niet van achteren komt dubbel zo goed

Na een nachtje kamperen bij een estancia fietsen we de volgende dag de resterende 90 km. naar El Calafate. De laatste 32 km. draaien we vol tegen de wind in en fietsen we kop over kop, ieder steeds een kilometer in de wind en een kilometer uit de wind.

Behalve dat we in El Calafate voor het eerst sinds Coyhaique weer een ´normale´ supermarkt vinden (jaja, eten is voor de reizende fietser toch écht één van de belangrijkste dingen), ligt het dorp ook op de route naar de Perito Moreno gletsjer.

Hoewel de weg er naartoe pal naar het westen ligt en dus met windje tegen moet worden gefietst, pakken we toch de fiets inclusief bepakking om naar de gletsjer te gaan. Met wat geluk kunnen we er dan ´s avonds én de volgende ochtend bijna alleen zijn. Met de tegenwind valt het uiteindelijk wel mee, en de vele heuveltjes aan het eind van de dag worden snel vergeten als we uiteindelijk voor die enorme massa blauw ijs staan.

De gletsjer is 5 km. breed, 60 m. hoog en 14 km. lang en komt tussen de bergen door een meer ingegleden. Normaalgesproken is het stuk meer aan de linkerkant van de gletsjer verbonden met het stuk meer aan de rechterkant van de gletsjer. Echter, in 2004, 2006 en ook nu weer kwam de gletsjer zo ver naar voren dat hij het kanaal tussen de twee delen van het meer afsloot. De gletsjer komt zo nog een stuk dichterbij dan normaal.

Het is een bijzonder zicht en geluid om zoveel ijs te horen kraken en te zien bewegen (deze gletsjer beweegt vooruit met 2 m. per dag!). Behalve de kleinere brokjes ijs die regelmatig in het water donderen, zien we ook twee keer een groter stuk naar beneden komen.

Met een enorm kabaal breekt het ijs af en valt te pletter in het water (zie foto), waar het als ijsschotsen voor de gletsjer blijft drijven. We zijn allebei enorm onder de indruk!

Geplaatst door JW & Gu op 11/03/08 om 17:40