Onverhard

Als we de kaart bestuderen om te kijken hoe we eens verder af zullen dalen naar het zuiden, zien we dat langs de oceaankust veel onverharde wegen liggen. We besluiten de kust dus nog een tijdje te volgen. Vanaf het ´surfresort´ Pichelimu gaan we dus zuidwaarts. Na een aantal kilometer houdt abrupt het asfalt op en komen we op prima gravel terecht. Dat zal echter niet altijd zo zijn de volgende kilometers…

Al gauw blijkt dat de term ´onverhard´ voor allerlei soorten bestrating opgaat: gravel, gruis, uitgeharde grond, steentjes, stenen, keien, zand, mul zand, nog muller zand…

Vanaf Bucalemu, waar de strandgangers zitten te bibberen in de mist, fietsen we richting het meer van Vichuquen. Halverwege komen we in een soort vlakte terecht, waar zout wordt gewonnen. Blijkbaar is de grond hier drassig, want de weg voert in een cirkel om de vlakte heen.

Gelukkig ligt er naast deze stenenverzameling ook een smal paadje gravel naast de weg, zodat we toch nog redelijk op de fietsen kunnen blijven zitten.

Het stuk na het meer van Vichuquen wordt een stuk om niet gauw te vergeten. Al na een kilometer of twee stuiten we op een drietal vrachtwagens/walsen/schrapers die de weg aan het nat maken/walsen/vlak schrapen zijn. Helaas werkt dat niet echt in ons voordeel…: het werk van de wals en de schraper zijn nog te doen, maar de vrachtwagen die heuvel op en heuvel af het zanderige weggetje probeert stofvrij te krijgen zorgt ervoor dat we de heuvel zelfs bijna niet op kunnen lopen…We proberen eerst nog fietsend omhoog te komen, maar al gauw raken we in een slip. Eén voor éen sjouwen we de fietsen omhoog.

Als we weer kunnen fietsen, rijden we hoog boven het meer. Zo nu en dan krijgen we een glimp van de huizen van de rijke Santiago’ers te zien. Als we bij een splitsing komen blijkt wat we al een beetje begonnen te vermoeden waar te zijn: we zijn verschrikkelijk omgefietst!

We besluiten toch richting de kust bij Iloca te gaan en slaan een zandweg in. Al na een paar meter gaat deze verschrikkelijk steil omhoog en bestaat hij alleen nog maar uit mul zand waarin we diepe sleuven rijden. We stappen dus weer van de fietsen af en beginnen die in de hete zon de fietsen omhoog te sjouwen. De weg is verder supermooi en rustig, alleen houdt de stijging maar niet op en blijft fietsen, ook verder omhoog, niet echt mogelijk.

Na twee uur sjouwen twijfelen we of we door moeten gaan of toch terug moeten afdalen en het morgen opnieuw moeten proberen. Het is al later dan verwacht en ons water begint ernstig op te raken… Uiteindelijk besluiten we nog even verder te proberen. Als ons dan een auto met laadbak achterop komt, mogen we de fietsen erin gooien en kunnen we mee tot de kust. Vanuit de laadbak blijkt al gauw dat we al tot 75% van de berg waren geklommen. Wij kunnen er echter niet echt mee zitten, want met de wind in ons haar gaat het in de auto ook prima!

De 65 kilometer tot Constitucion gaan een stuk gemakkelijker: de weg is zo plat als een pannenkoek en goed geasfalteerd. En nog een voordeel: onze kaart blijkt verouderd, waardoor een nieuwe brug over de Mataquitorivier nog niet staat ingetekend. Door deze brug kunnen we nog eens ongeveer 30 kilometer afsnijden!

Geplaatst door JW & Gu op 10/01/08 om 12:09