Over de Panamericana

In Chillán staan we een dagje stil. JW´s fiets moet nodig langs een fietsenmaken omdat er een tik in zit die er niet hoort. We denken aan de trapas maar hebben zelf niet het gereedschap mee om deze te onderzoeken. Eenmaal bij een degelijke fietsenmaker (een vestiging van Roldic, die zelf ook fietsen produceren) beland, wordt het euvel verholpen én wordt de fiets opgepoetst voor nog geen 4 euro!

Al vanaf het moment dat we in Chillán aankomen weten we dat de eerstvolgende fietsdag over de Ruta 5, de Panamericana, zal gaan. En zeer waarschijnlijk de twee dagen die daarop volgen ook. Niet echt een leuk vooruitzicht, maar echt handige alternatieven zijn er niet om in een paar dagen de Valle Central achter ons te kunnen laten en richting het merengebied te gaan.

Het worden drie bikkeldagen. De wind waait opnieuw stevig vanuit het zuiden en alleen de eerste dag is nog redelijk vlak, daarna komen er steeds meer heuvels. De weg is kaarsrecht, en hoewel er een brede en goed geasfalteerde vluchtstrook naast ligt, wordt het geluid van langsdenderende vrachtwagens er na verloop van tijd ook niet echt aangenamer op. Het is dus gewoon saai.

Gelukkig is er ook wat afleiding. Aan het eind van de eerste dag kamperen we op een boerderijcamping vlakbij de Salto del Laja, een 60m. hoge, brede waterval.

Tegen het eind van de derde dag Ruta 5 komen we dichter en dichter bij de vulkanen en het begin van het merengebied. We hebben gelezen over de erg mooie weg tussen Victoria en Curacautín en beginnen steeds meer te geloven dat er gauw een eind aan de kaarsrechte snelweg zal komen; we krijgen namelijk zicht op de Lonquimayvulkaan én op de Llaimavulkaan. Deze laatste is begin januari uitgebarsten en het is nog maar de vraag of we de Ruta Interlagos, die vanuit Curacautín verder naar het zuiden loopt, kunnen fietsen. Maar eigenlijk boeit dat ook helemaal niets, want de volgende foto´s laten nog niet eens een beetje zien hoe geweldig imposant en bijzonder het is om langs deze geweldig grote, hoge, puffende vulkanen te fietsen! Het schijnt zelfs dat de grond hier op het moment seismologische gezien nog zeer actief is, maar dat de mens die trillingen niet meer kan voelen. Oh ja, ouders: maak jullie niet ongerust, we informeren continu naar de veiligheid in dit gebied en alle autoriteiten verzekeren ons dat we er veilig doorheen kunnen fietsen.

Navraag bij de plaatselijke bevolking, het toeristenbureau en de politie en onderzoek op internet levert geen eenduidig antwoord op over de begaanbaarheid van de weg naar Cherquenco vanaf Curacautín, maar het lijkt erop alsof het niet mogelijk is, omdat het Nationaal Park Conguillio, waar de Llaimavulkaan in ligt, in zijn geheel afgesloten is. Gelukkig is er vanuit Curacautín nog een andere, heel mooie weg rond de vulkaan. Die zullen we dan gaan fietsen.

De weg naar het oosten ligt er mooi bij. Het asfalt is glad, de weg loopt door de glooiende gras- en graanvelden en na iedere bocht hopen we op beter zicht op de vulkanen. Gelukkig trekt de ochtendmist snel op, waardoor we al gauw de mooiste uitzichten hebben. Het is een raar idee om zo dichtbij een nog steeds actieve vulkaan te zijn. Als we goed kijken zien we zelfs rook uit de Llaima opstijgen…

We overnachten op een camping aan de rand van het dorp Curacautín, bij een zwembad aan de rand van een riviertje. Het ziet er allemaal mooi uit, dat wil zeggen: als we aankomen. De overnachting op de camping valt al gauw in het water, of beter gezegd: in het gif. Een medewerker van de camping komt ons na het avondeten vertellen dat we de spullen in de tent moeten zetten en een paar uur de camping af moeten. We begrijpen zijn verhaal niet direct – zo goed is ons Spaans (nog) niet – en even zijn we bang dat de vulkaan weer op uitbarsten staat en we moeten evacueren… Het blijkt te gaan over ongediertebestrijding en even later komen er twee mannen in witte pakken met spuiten en grote gasmaskers het terrein opgewandeld. Dan pas begrijpen we dat ze alles gaan onderspuiten met gif en dat we na een

paar uur weer terug mogen komen op de camping. Daar hebben we geen zin in en we pakken ons boeltje bij elkaar, zorgen ervoor dat we ons geld terugkrijgen en fietsen terug naar het dorp. Binnen een halfuur nadat we zijn begonnen met inpakken, pakken we alles alweer van de fiets en kiezen we een hotelkamer! Jammer, we hadden nog zo´n zin om lekker te kamperen… Maar goed, dit is in ieder geval een eerste ´avontuur´ .

Geplaatst door JW & Gu op 19/01/08 om 12:23