Paso de Sico

Hoewel we even twijfelen welke kant we vanuit San Antonio opgaan, naar het oosten via de Salinas Grandes of naar het westen via de Paso de Sico, besluiten we toch vrij snel om over de Paso de Sico naar Chili terug te gaan. We moeten dus de Andes over een zullen daar een kleine week over doen. Elke dag is er een andere hindernis.

Dag 1

Hindernis: beklimming van een pas van 4560m., waarna we wel in een heerlijk hostel slapen in Olacapato, een wat vreemd dorp. Er lijkt niemand te wonen, maar er leven stiekem toch 300 mensen. Het hostel staat nergens aangekondigd, maar na even rondvragen brengt een jongen ons er naartoe.

Dag 2

Hindernis: zand, wasbord en aan het eind van de middag wind. Deze dag beginnen we erg vroeg omdat we de wind voor willen blijven en omdat we van veel mensen hebben gehoord dat de weg heel slecht zal zijn. De eerste 25km. vliegen echter voorbij. De weg is nog redelijk, de wind is er nog niet en na het eerste uur bittere kou is het eigenlijk best lekker fietsweer. Als we tegen elkaar zeggen dat we wel érg vroeg aan zullen komen, verandert de weg aanvankelijk in een zandbak en vervolgens in een wasbord-hel We komen aan bij de Argentijnse douane, waar we ontzettend gaaf ontvangen worden en we mogen slapen in ons eigen huisje met een warme douche én keukentje.

Dag 3

Hindernis: twee passen van 4500m. plus een boel wind. Vandaag gaan we dan daadwerkelijk over de Paso de Sico. Paso betekent in Argentinië en Chili iets anders dan in Europa. Het is niet het hoogste punt van een weg, maar gewoon de grensovergang. De Paso de Sico bestaat bijvoorbeeld uit 4 passen van 4500m. Vandaag hebben we er dus twee. Er staat zoveel wind dat we zelfs naar beneden keihard mee moeten trappen.

Dag 4

Hindernis: afstand. Vandaag willen we het eerste dorpje aan de Chileense kant van de Sico bereiken, al twijfelen we sterk of we niet langs twee lagunas willen, die ons sterk zijn aangeraden, maar waar we wel 7 extra kilometers hard voor moeten klimmen. Onderweg komen we al prachtige meertjes en zoutvlaktes tegen. Toch besluiten we na 70 loodzware kilometers de afslag te nemen. De weg wordt nog slechter dan hij al was en we klimmen maar langzaam omhoog. Als we op 1 kilometer van de top staan, komt er een auto naast ons rijden die ons een lift aanbiedt. Na 7,5 uur (effectief) fietsen nemen we de lift aan. Boven blijkt echter dat de refugio vol is en dat we absoluut niet mogen kamperen. De geweldige mannen uit de auto nemen ons mee naar Socaire. We spijbelen dus 28km., wat uiteindelijk pech blijkt, omdat het 28km. puur afdalen is.

Dag 5

Hindernis: geen (!). In een ochtendje fietsen we de resterende 90 km. naar San Pedro de Atacama, met uitzicht op de vulkaan waar we over een paar dagen langs gaan fietsen.

Geplaatst door JW & Gu op 10/05/08 om 20:35